Lage rugpijn wordt vaak niet goed behandeld
Meer dan 30 experts van over de hele wereld hebben de medische literatuur doorgenomen en zijn daarbij tot de conclusie gekomen dat patiënten met rugpijn niet goed worden behandeld, wat onnodig lijden en onnodige kosten met zich meebrengt.
Op grond van de recente onderzoeken naar de prevalentie van lage rugpijn bevestigen de schrijvers van drie artikels die in the Lancet werden gepubliceerd, dat lage rugpijn de belangrijkste oorzaak van invaliditeit in de wereld is: meer dan 540 miljoen mensen zijn beperkt in hun dagelijkse activiteiten door lage rugpijn. Een stijging dus met meer dan 50% sinds 1990 en die stijging zal allicht nog aanhouden gezien de vergrijzing en de toename van de wereldbevolking, vooral in landen met een laag of matig inkomen die sowieso niet over genoeg middelen beschikken.
In een eerste artikel vestigen wetenschappers de aandacht op de complexiteit van de oorzaken van lage rugpijn en de rol van sociale, psychologische en biofysische factoren.
De auteurs van het tweede artikel herinneren aan de richtlijnen voor de behandeling en onderstrepen dat er te weinig onderzoek in dat domein wordt uitgevoerd. Ze stellen dat de behandeling die wordt gegeven, maar een beperkt nut heeft en zelfs schadelijk kan zijn. Met als gevolg daarvan: een groot aantal patiënten dat de raad krijgt om te rusten en te stoppen met werken, herhaalde röntgenonderzoeken, onoordeelkundige chirurgie of lokale injecties en toediening van pijnstillers zoals opiaten in hoge dosering. Dat alles is een zware belasting voor het budget voor de gezondheidszorg.
Het derde artikel is een oproep tot actie. Prof. Rachelle Buchbinder et coll. pleiten ervoor om afstand te nemen van de slechte gewoontes die we in de ontwikkelde landen hebben aangenomen, en van behandelingen waarvan de werkzaamheid niet bewezen is. Gezien de directe link tussen de algemene gezondheidstoestand (obesitas, onvoldoende lichaamsbeweging enz.) en rugproblemen raden ze verschillende maatregelen aan zoals meer preventie, frequente lichaamsbeweging, een aanpassing van de levenswijze, therapeutische educatie inzake chronische pijn, een verbetering van de condities voor werkhervatting ....
(referentie: The Lancet, 22 maart 2018)