Behandeling van bacteriële artritis
Het is niet zo gemakkelijk om een bacteriële artritis te diagnosticeren gezien de aspecifieke klinische en laboratoriumafwijkingen. Er is ook geen standaardbehandeling bekend. Gezien de gewrichtskraakbeendestructie bij de meeste gevallen van niet door gonokokken of Borrelia veroorzaakte bacteriële artritis wordt vaak een empirische antibiotherapie gestart voor de resultaten van het microbiologische onderzoek bekend zijn.
Het mechanisme van een primaire septische artritis is vermoedelijk hematogene uitzaaiing. De incidentie bedraagt 2-10/100.000 mensen per jaar. De morbiditeit is hoog. Meestal betreft het de knie en meestal gaat het om grampositieve kokken zoals Staphylococcus aureus en Streptococcus spp. De diagnose is niet zo eenvoudig. Het klinische beeld is vaak aspecifiek: een beeld van artritis zoals een microkristallijne artropathie of een auto-immune artritis. Het CRP-gehalte kan helpen bij het stellen van de diagnose. De sensitiviteit stijgt naarmate het CRP-gehalte hoger is en bedraagt 45-86% in geval van een CRP van meer dan 100 mg/l. De hemocultuur is slechts in 50% van de gevallen positief. Een analyse van gewrichtsvocht is contributief als dezelfde pathogeen in minstens twee verschillende monsters wordt teruggevonden. Ook wordt aangeraden het aantal leukocyten te tellen. Er is nog discussie over de cut-offwaarden. Voor sommige auteurs moeten er meer dan 50.000 cellen/mm³ zijn waarvan 80% neutrofielen. Beeldvormingsonderzoek brengt weinig bij. Gewone röntgenfoto's tonen hooguit wat artrose of chondrocalcinose.
Geen gestandaardiseerde aanpak1
Doorgaans worden antibiotica voorgeschreven na het afnemen van monsters. Een primaire septische artritis wordt meestal veroorzaakt door grampositieve bacteriën en een posttraumatische septische artritis wordt meestal veroorzaakt door gramnegatieven. Er is geen eensgezindheid over de duur van de behandeling. Bijvoorbeeld twee weken i.v. bij een streptokokkeninfectie, drie-vier weken i.v. in geval van een infectie met stafylokokken of gramnegatieven en meer dan vier weken bij immunogedeprimeerde patiënten. Kan de artritis recidiveren? Een studie heeft aangetoond dat het risico op recidief niet verschilde naargelang van de duur van de behandeling. Het slaagpercentage was even hoog na zeven dagen antibiotica per os als na 8-21 dagen. Chirurgie is een alternatief. Sommige auteurs verkiezen een drainage in geval van sepsis of als het gewricht moeilijk aanprikbaar is. Een artrocentese kan worden overwogen bij een artritis van de elleboog of de knie, omdat die gewrichten gemakkelijker kunnen worden aangeprikt.