Postmenopauzale osteoporose: een nieuw PTHrP-analoog
PTHrp-analogen zijn geïndiceerd bij de behandeling van postmenopauzale osteoporose. Teriparatide heeft er een broertje bij gekregen: abaloparatide. Placebogecontroleerde studies hebben aangetoond dat abaloparatide de incidentie van wervelfracturen, andere dan wervelfracturen en klinische fracturen verlaagt en de botdichtheid van de wervelkolom, de femurhals en de totale heup sterker verhoogt dan teriparatide.
Teriparatide is het biologisch actieve segment van het bijschildklierhormoon en wordt gebruikt bij de behandeling van postmenopauzale osteoporose. Teriparatide verlaagt de incidentie van wervelfracturen en multipele wervelfracturen met 65% en het risico op andere dan wervelfracturen met 53%. Maar teriparatide is nu niet meer de enige vertegenwoordiger van die klasse. Het heeft er een broertje bij gekregen, meer bepaald abaloparatide (APT), een synthetisch aanloog van parathyroid hormone-related protein (PTHrP).
Een beslissende fase III-studie
In de ACTIVE-studie1 werden 2643 gemenopauzeerde vrouwen gerandomiseerd naar ATP 80 µg s.c./d, een placebo of teriparatide gedurende 18 maanden. De gemiddelde T-score van de wervelkolom, de femurhals en de heup was respectievelijk - 2,90, - 2,14 en - 1,90. De incidentie van wervelfracturen was 86% lager met abaloparatide dan met de placebo (p < 0,0001). De incidentie van niet-vertebrale fracturen daalde met 43% en de incidentie van klinische fracturen daalde met 45% in vergelijking met de placebo. Abaloparatide verlaagde de incidentie van polsfracturen niet meer dan teriparatide. De botdichtheid van de wervels, de femurhals en de heup stegen ook significant bij behandeling met APT of teriparatide dan in de placebogroep. Het veiligheidsprofiel was bevredigend. 3,41% van de patiënten die werden behandeld met APT, en 6,36% van de patiënten die werden behandeld met teriparatide, hebben hypercalciëmie ontwikkeld.
Abaloparatide is een veelbelovend alternatief, maar moet zijn efficiëntie nog bewijzen.