Reumatoïde artritis en obesitas: 'elk nadeel heb zijn voordeel'
Een behandeling met een IL-6-antagonist verbetert de DAS28 meer bij zwaarlijvige patiënten met reumatoïde artritis (RA) dan bij patiënten met een normale BMI of overgewicht. Dat is de conclusie van deze studie. De auteurs verklaren die enigszins verrassende bevinding door remming van de IL-6-dependente pro-inflammatoire adipocytokines.
Meerdere studies hebben aangetoond dat een behandeling met een monoklonale antistof tegen de receptor voor interleukine 6 goede resultaten geeft bij reumatoïde artritis (RA). IL-6-antagonisten geven een significante ACR20-, ACR50- en ACR70-respons. De verklaring daarvoor is dat remming van IL-6 de synthese van onstekingseiwitten, de ontwikkeling van synovitis en de vernietiging van bot- en gewrichtsweefsel tegengaat. Enkele recente studies hebben het lichaamsgewicht van de behandelde patiënten onder de loep genomen en hebben daarbij vastgesteld dat er een correlatie zou kunnen bestaan tussen de BMI en de respons op de behandeling.
Je kan maar beter zwaarlijvig zijn
Deze longitudinale, multicentrische, retrospectieve studie1 werd uitgevoerd bij 129 patiënten (gemiddeld initieel gewicht 71,6 kg, DAS28 5,4) met een RA die werd behandeld met een IL-6-antagonist. Na 1 jaar werd bij vergelijking van de patiënten volgens het gewicht (mediaan gewicht 70 kg) een significante tendens tot een sterkere daling van de DAS28 waargenomen bij de zwaardere dan bij de lichtere patiënten (p = 0,05). Bij de zwaarlijvige patiënten verbeterde de DAS28 meer dan bij de patiënten met een normale BMI of de patiënten met overgewicht (4,1 versus 3 en 3,2, p = 0,01).
Een effect op de adipocytokines?
Volgens de auteurs wijst die studie op een positieve correlatie tussen het lichaamsgewicht en de daling van de DAS28 bij RA-patiënten die worden behandeld met een IL-6-antagonist. Een mogelijke verklaring daarvoor is remming van de pro-inflammatoire adipocytokines door de IL-6-antagonist. Die adipocytokines zijn immers IL-6-dependent.