Remissie bij reumatoïde artritis: te dik is niet goed, te mager ook niet
Hoe groot is de kans op remissie van de RA als de BMI lager is dan 18 of hoger dan 25 tot meer dan 40 kg/m²?
Vroegere studies bij reumatoïde artritis (RA) hebben aangetoond dat overgewicht en obesitas een effect hebben op de therapeutische respons. Deze nieuwe studie1 is uitgegaan van de gegevens van de CATCH-studie (Canadian Early Arthritis Cohort), waarin 944 patiënten in zes groepen werden ingedeeld naargelang van de BMI. Ook werd de DAS28 gemeten, een marker van ziekteactiviteit. 2% van de patiënten woog te weinig. 65% vertoonde overgewicht of zwaarlijvigheid (in haar laatste rapport gewaagt de WGO van een nationaal gemiddelde van 47%). De patiënten met een hoge BMI waren vaak ouder (p < 0,0001) en van het vrouwelijke geslacht (p < 0,001) en ze vertoonden een geringere beweeglijkheid te oordelen naar de HAQ-DI-score (p < 0,001). De patiënten met een zeer lage of hoge BMI vertoonden ook een hoger CRP-gehalte en een hogere bezinkingssnelheid. De patiënten met een lage of normale BMI waren vaker rokers. Er was geen verschil in ACPA, positieve reumafactor, de duur van de symptomen, de DAS28 en het gebruik van geneesmiddelen (steroïden, metotrexaat) tijdens de eerste drie maanden tussen de verschillende groepen.
Zowel magere als dikke patiënten
Een multivariate analyse toonde aan dat de kans op een duurzame remissie zowel bij patiënten met een lage als bij patiënten met een hoge BMI kleiner was dan bij patiënten met een normale BMI. Een vroegtijdige behandeling met metotrexaat, niet roken en een lage score van ziekteactiviteit na 6 maanden daarentegen verhoogden de kans op een duurzame remissie. De kans op remissie was het kleinst bij patiënten met een zeer hoge BMI (klasse 5 of 6, > 35-40 kg/m²). Zou dat ook nog zo zijn als je de doseringen zou aanpassen aan het lichaamsgewicht?