Reumatoïde artritis en duplexdopplerechografie: de schok van de beelden
Niets zo goed om de patiënt bij de behandeling te betrekken en hem het effect van de behandeling te tonen dan hem de beelden van de echografie te laten zien. Dat is ook een manier om de therapietrouw te verbeteren in een vroege fase met weinig symptomen.
Net zoals bij andere chronische aandoeningen is de therapietrouw bij reumatoïde artritis niet altijd zo goed. Als hij maar weinig symptomen heeft, begrijpt de patiënt soms niet goed waarom hij toch een behandeling zou moeten innemen met meerdere geneesmiddelen (metotrexaat, corticoïden, NSAID's ...), en al zeker als hij er bijwerkingen van ondervindt. Hoe kunnen we de patiënt betrekken bij zijn ziekte en hem bewustmaken van het risico op achteruitgang en irreversibele letsels als hij zich niet laat behandelen? Deze Australische groep heeft de beelden van duplexdopplerechografie gebruikt om de patiënt de evolutie van zijn ziekte te tonen in de hoop dat hij zich zo meer betrokken zou voelen. Ze hebben geopteerd voor een duplexdopplerechografie omdat dat onderzoek zeer efficiënt en gevoelig is bij de detectie van synovitis en erosies bij een beginnende reumatoïde artritis. Een echografie heeft bovendien ook een prognostische waarde: erosies en/of een actieve synovitis wijzen op een ernstige artritis en voorspellen een toename van de structurele letsels, ook als de patiënt bij klinisch en laboratoriumonderzoek in remissie lijkt te zijn.
De schok van de beelden
De studie1 werd uitgevoerd bij patiënten ouder dan 18 jaar met een actieve RA (te oordelen naar een DAS28 hoger dan 2,6) bij wie een ontstekingsremmende en immunosuppressieve behandeling geïndiceerd was. Er werd een echografie uitgevoerd bij inclusie en op d3 en d10. De patiënten werden ook uitgenodigd om enkele vragenlijsten in te vullen: de BMQ (Beliefs about Medicine Questionnaire) om de kosten-batenverhouding te meten en na te gaan of de patiënt zijn behandeling nuttig vindt, de PAM13 (Patient Activation Mesure) om de reactiviteit van de patiënt te meten, de CQR (Compliance Questionnaire Rheumatology) om de therapietrouw te meten en de RAPID3 (Routine Assesment of Patient Index-3) om het lichamelijke functioneren, de pijn en de algemene toestand te evalueren. De auteurs hebben vastgesteld dat de patiënt de kosten-batenverhouding van de geneesmiddelen hoger inschatte (p=0,043), zich beter voelde bij de behandeling en de behandeling dan ook beter naleefde als ze hem in real time de echografische beelden van de ontstoken gewrichten toonden. De gunstige effecten halen het dan op de twijfel van de patiënt.