Naar een nieuw beleid bij de behandeling van longembolie
In Europa wordt een acute longembolie behandeld conform de richtlijnen van de ESC. Het ACC en de AHA hebben in februari 2026 echter nieuwe richtlijnen gepubliceerd, die pleiten voor een meer operationele aanpak met een vroege triage en verwijzing van de patiënt om meteen een optimale behandeling te kunnen starten.
Die richtlijnen onderscheiden vijf categorieën, van A tot E, met als bedoeling de behandeling al van in de acute fase beter te structureren via een evaluatie van het risico bij het nemen van de klinische beslissing en een beter georganiseerde follow-up na een longembolie.
Een operationelere classificatie
De categorieën A en B betreffen patiënten die weinig risico lopen en vaak in aanmerking komen voor een ambulante behandeling. Categorieën C tot E betreffen patiënten met een almaar ernstigere longembolie gaande van aantasting van het rechterventrikel en stijging van de biomarkers (BNP, troponine) tot cardiopulmonaal falen. Die patiënten moeten in het ziekenhuis worden opgenomen.
De behandeling van een zeer ernstige longembolie bestaat in systemische trombolyse, rekanalisatie met een katheter (plaatselijke trombolyse of trombectomie) of een chirurgische embolectomie. Die patiënten worden het best behandeld door Pulmonary Embolism Response Teams (PERT), multidisciplinaire teams, die worden aangesproken als de situatie ernstig of onzeker is, zodoende snel een beslissing te kunnen nemen afhankelijk van de patiënt en de klinische situatie.
Die classificatie weerspiegelt de klinische realiteit beter dan die van de ESC. Die laatste is vooral gebaseerd op een raming van het risico. Veel patiënten vallen daarbij echter in een “intermediaire” categorie, wat bij het nemen van een beslissing maar van beperkt nut is. De richtlijnen van het ACC en de AHA van 2026 bieden een meer operationele benadering gericht op de behandeling.
Een concreet voorbeeld, een patiënt met dyspneu, verhoogde biomarkers (troponine, BNP) of rechterventrikeldisfunctie, die volgens de classificatie van de ESC een intermediair risico loopt, maar die in categorie C van de classificatie van het ACC en de AHA valt, moet in het ziekenhuis worden opgenomen voor bewaking, regelmatige klinische herevaluatie en intensivering van de behandeling zo nodig.
Follow-up na longembolie: van vroege controle naar opsporing van restletsels
Een andere belangrijke verandering betreft de follow-up na een longembolie, die nu duidelijk gestructureerd is. Het is wenselijk telefonisch contact op te nemen met de patiënt of hem op spreekuur terug te zien binnen een week na ontslag om de behandeling, de therapietrouw en de tolerantie te evalueren en met name het bloedingsrisico. Een herevaluatie na drie maanden is wenselijk om een beslissing te nemen over de duur van de antistollingstherapie en om de symptomatologie te herevalueren.
De Amerikaanse richtlijnen raden aan stelselmatig restletsels op te sporen gedurende minstens een jaar. Een persisterende dyspneu, inspanningsintolerantie en functionele beperkingen kunnen wijzen op chronische trombo-embolische pulmonale hypertensie veroorzaakt door een onvolledig oplossen van embolieën met persisterende, georganiseerde stolsels, die de longslagaders afsluiten ondanks een doeltreffende antistollingstherapie. Daarmee wordt de pneumoloog een spilfiguur in de follow-up en dat houdt meer in dan enkel management van de antistollingstherapie.
Referenties:
1. Creager MA, Barnes GD, Giri J, et al. 2026 AHA/ACC/ACCP/ACEP/CHEST/SCAI/SHM/SIR/SVM/SVN guideline for the evaluation and management of acute pulmonary embolism in adults. Circulation. 2026;153:e00–e00. doi:10.1161/CIR.0000000000001415.
2. American College of Cardiology. First AHA/ACC acute pulmonary embolism guideline: prompt diagnosis and treatment are key [Internet]. 2026 Feb 19 [cited 2026 Mar 22]. Available from: https://www.acc.org/about-acc/press-releases/2026/02/19/19/27/first-ahaacc-acute-pulmonary-embolism-guideline-prompt-diagnosis-and-treatment-are-key
