Er bestaat geen uniek "gay-gen"
De seksuele geaardheid is een complex samenspel van allerhande genetische varianten en omgevingsfactoren. Volgens de conclusies van een grote internationale studie is er dus geen sprake van een uniek "gay-gen".
In 1993 werd een studie gepubliceerd die beweerde dat het gen Xq28 de seksuele geaardheid bepaalt. Dat simplistische model wordt echter weerlegd door een groep vorsers in Europa en de Verenigde Staten. Ze hebben hun studie uitgevoerd op bijna een half miljoen stalen van mannen en vrouwen, merendeels afkomstig van de UK Biobank en het platform van genetische tests 23andme.com.
De mensen die geloven in een "gay-gen", zullen het niet graag horen, maar volgens dat onderzoek kan homoseksualiteit niet door één enkel gen worden verklaard. De seksuele geaardheid heeft zeker een genetische basis, maar het gaat om tal van kleine genetische effecten verspreid over het genoom. De omgeving waarin iemand opgroeit en leeft, heeft ook belangrijke invloed. "Het is dan ook onmogelijk om de seksuele geaardheid te voorspellen op grond van het genoom", merkt Ben Neale, geneticus en lid van het Broad Institute van het MIT en Harvard, die aan de studie heeft deelgenomen.
De vorsers hebben vijf autosomale loci ontdekt die significant geassocieerd zijn met homoseksualiteit. Waarschijnlijk zijn er echter nog honderden of duizenden andere soortgelijke genetische varianten die meespelen.
Eén van die loci ligt dicht bij de genen die alopecia androgenetica veroorzaken, wat doet denken aan een link met geslachtshormonen zoals testosteron. Een andere locus ligt in een zone die veel genen voor reukreceptoren bevatten.
De auteurs concluderen dat 8-25% van de verschillen in seksuele geaardheid in de onderzochte populatie toe te schrijven is aan genetische variaties. Dat cijfer is evenwel een statistisch concept, dat in een gegeven populatie werd waargenomen. Dat wil daarom dus nog niet zeggen dat 25% van de seksuele geaardheid afhangt van die genen, benadrukken de vorsers.
(referentie: Science, 30 augustus 2019, DOI: 10.1126/science.aat7693, en 29 augustus 2019, doi: 10.1126/science.aaz3192, en Nature, 29 augustus, doi: 10.1038/d41586-019-02585-6)