Twintig minuten in het park zorgt voor meer welzijn en minder stress
Twee recente Amerikaanse studies herinneren aan het belang van groene ruimtes in de stad. De mensen voelen zich dan beter en zijn minder gestrest. Volgens beide studies is een twintigtal minuten "natuur" nodig om die heilzame effecten te verkrijgen.
Volgens eerdere studies hebben groene ruimtes in de stad gunstige effecten op het emotionele welzijn. Ergotherapeuten van de Universiteit van Alabama hebben dat verder willen uitpluizen en hebben onderzocht welke factoren het subjectieve welzijn verbeteren meteen na een kort bezoek in een stadspark in ongecontroleerde omstandigheden (1).
De studie werd uitgevoerd bij 94 volwassen bezoekers van drie stadsparken. Het subjectieve welzijn werd geëvalueerd voor en na een bezoek aan het park. De mate van lichaamsbeweging tijdens het bezoek werd gemeten met een stappenteller.
Na een bezoek in het park verbeterden de score van het subjectieve welzijn, de gemoedsstemming en de tevredenheid over het leven. Een bezoek aan het park van 20,5 minuten verbeterde de tevredenheid over het leven het meest (64%). De verbetering van het welzijn correleerde niet met de mate van fysieke activiteit. De tijd die in het park werd doorgebracht, had echter wel directe invloed op het welzijn.
Een twintigtal minuten in een park of een natuurlijke omgeving in de stad dus. Dat is ook de tijd nodig om een daling van de cortisolspiegel (cortisol is het stresshormoon) te voelen, volgens een studie uitgevoerd aan de Universiteit van Michigan. De cortisolspiegel daalde met gemiddeld 21,3% per uur. Bij een bezoek aan het park van 20 tot 30 minuten daalde de cortisolspiegel nog meer. Bij een bezoek langer dan een halfuur daalde de cortisolspiegel verder, maar trager (2).
(referenties:
(1)International Journal of Environmental Health Research, 13 februari 2019, doi: 10.1080/09603123.2019.1577368,
(2)Frontiers in Psychology, 4 april 2019, doi: 10.3389/fpsyg.2019.00722)
https://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/09603123.2019.1577368
https://www.frontiersin.org/articles/10.3389/fpsyg.2019.00722/full