Lichaamsbeweging kan een depressie voorkomen
Door middel van genetisch onderzoek hebben Amerikaanse vorsers voor de allereerste keer bewezen dat regelmatige lichaamsbeweging doeltreffend kan zijn bij de preventie van depressie.
Tal van studies hebben aangetoond dat er een verband bestaat tussen de mate van lichaamsbeweging en depressie, maar de vraag was dan: "Vermindert de lichaamsbeweging de symptomen van depressie of is het als gevolg van de depressie dat die patiënten minder lichaamsbeweging nemen?" Een klassiek kip-en-eiprobleem dus. Vorsers van Massachusetts hebben nu aangetoond dat regelmatige lichaamsbeweging een doeltreffende preventie van depressie is.
Ze zijn tot die conclusie gekomen na analyse van de informatie die 377 234 deelnemers zelf hadden gegeven over de mate van lichaamsbeweging, en van de informatie verkregen via een accelerometer aan de pols bij 91 084 deelnemers.
Door middel van mendeliaanse randomisatie hebben de auteurs gezocht naar onafhankelijke genetische varianten die correleerden met de 2 fenotypes van lichaamsbeweging (zelfverklaard en meting met een accelerometer) en met een depressie in engere zin (n = 143 265 patiënten). De vorsers hebben die varianten opgespoord door middel van een grootschalige genoomwijde associatiestudie.
De objectief gemeten lichaamsbeweging, maar niet de zelfverklaarde, bleek te correleren met het risico op depressie. Lichaamsbeweging bleek altijd beter te zijn dan niet bewegen, ongeacht de mate van lichaamsbeweging. "Volgens onze berekeningen volstaan 15 minuten van een hartpompende activiteit zoals lopen of een uur matig intense activiteit in plaats van zitten om de gemiddelde stijging van de accelerometrische gegevens te halen die blijkt te correleren met een lager risico op depressie", zei prof. Karmel Choide.
Dat is interessant om te weten, bijvoorbeeld voor mensen met een genetische aanleg tot depressie of mensen die zich in een stresserende omgeving bevinden.
(referentie: JAMA Psychiatry, 23 januari 2019, doi:10.1001/jamapsychiatry.2018.4175)
https://jamanetwork.com/journals/jamapsychiatry/article-abstract/2720689