Multipele sclerose: ontdekking van een nieuw subtype
Een groep van de Cleveland Clinic heeft een nieuw subtype van multipele sclerose (MS) ontdekt. Dat geeft ons weer een betere kijk op de ziekte en zou ons verder op weg kunnen zetten naar een diagnostisch en therapeutisch beleid op maat.
Een Amerikaanse groep heeft voor de eerste keer een subtype van MS geïdentificeerd, myelocorticale MS (MCMS) genoemd. Dat subtype wordt gekenmerkt door een verlies van neuronen zonder demyelinisatie van de witte stof van de hersenen. Tot nog toe werd MS altijd beschouwd als een ziekte van de witte stof van de hersenen, waarbij immuuncellen de myeline, de laag die de zenuwcellen beschermt, vernietigen. We hebben altijd gedacht dat de neuronen afstierven als gevolg vernietiging van de myeline, met irreversibele invaliditeit als gevolg.
Bij MRI van hersenweefsel van 100 MS-patiënten die hun hersenen na hun overlijden hadden afgestaan, hebben de auteurs vastgesteld dat de hersenen van 12 patiënten geen demyelinisatie van de witte stof vertoonden. Na vergelijking van de microscopische kenmerken van het hersenweefsel en het ruggenmergweefsel van die 12 patiënten met een MCMS, 12 andere patiënten met een klassieke MS en controlepersonen zonder neurologische aandoening hebben ze vastgesteld dat enkel de groep met een klassieke MS letsels van de witte stof vertoonde.
Nog een andere vaststelling: de dichtheid van de neuronen en de dikte van de cortex waren verminderd zowel bij de patiënten met een MCMS als bij de patiënten met een klassieke MS.
Die observaties tonen dus aan dat er een verlies van neuronen kan optreden, ook zonder demyelinisatie van de witte stof van de hersenen. Dat betekent ook dat er gevoeligere MRI-beeldvormingstechnieken nodig zijn om de hersenletsels te diagnosticeren en correct te evalueren en om de respons op de behandeling te volgen. Hopelijk zal dat alles uitmonden in een behandeling op maat naargelang van het type MS.
(referentie: The Lancet Neurology, 21 augustus 2018, DOI: 10.1016/S1474-4422(18)30245-X)
https://www.thelancet.com/journals/laneur/article/PIIS1474-4422(18)30245-X/fulltext