Een slapeloze nacht om te stoppen met piekeren?
Iemand beletten om te slapen is normaal brutaal en schadelijk, maar bij een ernstige depressie blijkt dat te werken, althans tijdelijk. Een inzicht in dat fenomeen zou ons op het spoor kunnen zetten van nieuwe behandelingen.
Slapeloosheid is een frequent symptoom van een depressie. Daardoor kunnen lichaam en geest niet meer goed recupereren. Omgekeerd veroorzaakt een depressie slaapstoornissen. En nochtans wordt al lang medisch onderzoek uitgevoerd naar slaapdeprivatie bij de behandeling van depressie. Vorsers van de Universiteit van Pennsylvania hebben onlangs bevestigd dat slaapdeprivatie de symptomen van een depressie snel vermindert.
Prof. Gehrman et coll. hebben 66 onafhankelijke studies over de invloed van insomnia bij depressie en bipolaire stoornissen doorgenomen. Die studies waren uitgevoerd over een periode van 42 jaar. Een respons werd gedefinieerd als een daling van de ernst van de symptomen met minstens 30%. Het responspercentage bedroeg 45% in de gerandomiseerde studies met een controlegroep en 50% in de studies zonder controlegroep. Dus een verbetering bij bijna de helft van de patiënten. De respons op slaapdeprivatie werd niet significant beïnvloed door geneesmiddelen, het type depressie, de leeftijd en het geslacht. Een partiële slaapdeprivatie gaf even goede resultaten als een totale op voorwaarde dat de patiënt niet in een fase van paradoxale slaap geraakte. De verbetering trad snel in, maar de gunstige effecten verminderden zodra de patiënt weer begon te slapen.
Verder onderzoek is wenselijk om een inzicht te krijgen in de mechanismen die ten grondslag aan de snelle en significante daling van de ernst van de depressie, en om mogelijke voorspellers van de respons op de behandeling te achterhalen. Dan zouden we de patiënten kunnen selecteren die er het meeste baat bij kunnen vinden.
(referentie: Journal of Clinical Psychiatry, 19 september 2017, doi: 10.4088/JCP.16r11332