Sport: een drug zoals andere
In een maatschappij waar veel belang wordt gehecht aan presteren en vooral aan sportprestaties, is het eigenlijk weinig verwonderlijk dat sommigen een kunstmatig paradijs vinden in de sport.
Lichamelijke inspanningen verhogen de productie van endorfines en presteren geeft een zeer bevredigend gevoel. Alle elementen zijn er dus om een al met al banale verslaving te veroorzaken. Maar eigenlijk is daar weinig over bekend. Epidemiologische studies hebben aangetoond dat 0,3% tot 0,5% van de algemene bevolking en 1,9% tot 3,2% van de mensen die regelmatig sporten, een dergelijke verslaving vertonen.
De definitie (overigens niet opgenomen in de DSM-5) blijft wazig en stelt gewoon dat het gaat om een overmatige praktijk waar men zich toe verplicht begint te voelen. De auteurs denken dat die verslaving een sociale en emotionele impact heeft. Om dat te evalueren, kan je vragen hoe vaak en hoe lang de persoon sport, waarom hij dat doet en wat hij voelt als hij niet zijn geliefkoosde activiteit kan uitoefenen.
De onderzoekers raden een cognitieve en gedragstherapie aan, die niet tot doel heeft het sporten te verbieden, maar wel om er zich bewust van te worden wanneer die activiteit problematisch wordt.
Heather A Hausenblas et al. Addiction to exercise. BMJ 2017;357:j1745 online http://www.bmj.com/content/357/bmj.j1745