Zelfdoding bij artsen: het topje van de ijsberg
Depressie, zelfdoding, burn-out gaan vaak samen en het medisch korps blijft daar niet van gespaard. Deze studie werd uitgevoerd bij studenten, maar uiteindelijk gaat het om een veel diepere malaise.
Als ze in de Verenigde Staten iets willen, kunnen ze dat ook. Maar wat zelfdoding betreft, volstaat dat zelden. Een artikel in the JAMA Psychiatry rapporteert dat twee New Yorkse artsen in opleiding zelfdoding hebben gepleegd tijdens de eerste twee maanden van het academiejaar. Een student heeft daarom een hoofdartikel geschreven in de New York Times waarin hij het verband beschrijft tussen studies geneeskunde, de isolatie van de studenten en de daaruit voortvloeiende depressie en zelfdoding. Volgens een Amerikaanse vereniging maken jaarlijks ongeveer 300-400 artsen in de VS een einde aan hun leven.
Daarom pleiten sommigen volgens de auteurs van het artikel voor een nationaal preventieplan. Ze wijzen er voorts op dat studenten geneeskunde veel risicofactoren voor geestesstoornissen vertonen: onvoldoende slaap, weinig ondersteuning en een gevoel van isolatie. Het is bewezen dat die studenten een hoog risico op depressie en zelfdoding lopen. Er bestaan echter maar weinig programma's om risicopersonen op te sporen en om hun een systematische behandeling en follow-up aan te bieden.
In 2010 heeft een studie aangetoond dat de incidentie van depressie tijdens de eerste drie maanden opleiding in het ziekenhuis steeg van 3,9 tot 27,1% en dat de morbide gedachten in die populatie met 370% toenamen. Er zijn geen gegevens over zelfdoding als gevolg van de geheimhouding die vaak speelt in zulke situaties.
Tegen die achtergrond stellen de auteurs voor om een screening, behandeling en follow-up te organiseren. Ze raden ook aan om studenten in opleiding vrije toegang te geven tot die zorgstructuren en ze de gelegenheid te geven om hun ervaringen vertrouwelijk te kunnen spreken zonder dat dat nadelige gevolgen zou hebben voor hun latere carrière.