Baby blues: niet homogeen
Er is nog altijd discussie over de definitie van postpartale depressie. Eén van de oorzaken daarvan is de heterogeniteit van de symptomen die de moeders kunnen vertonen.
Een multidisciplinaire groep, PACT (Postpartum Depression: Action Towards Causes and Treatment (PACT) Consortium) genoemd, heeft daarom de verschillende klinische subtypes geanalyseerd.
De auteurs hebben daarvoor de gegevens doorgenomen die 19 ziekenhuizen in 7 verschillende landen hadden verzameld. In het totaal ging het om 17 912 gevallen. De fenotypes werden op twee verschillende manieren geanalyseerd om de waarde van een empirische definitie van de subtypes te evalueren: volgens de schaal van Edinburgh (EPDS) of uitgaande van de gevallen zelf.
6556 vrouwen werden geëvalueerd volgens de EPDS-schaal en 4245 volgens de andere methode. De belangrijkste kenmerken van postpartale depressie zijn de ernst, het tijdstip van optreden, angst en zelfmoordgedachten. De patiënten werden ingedeeld volgens de ernst van de ziekte. Klasse 1: de patiënten met de laagste EPDS-score (gemiddeld 10,5), klasse 2: een gemiddelde score van 14,8 en klasse 3: een gemiddelde score van 20,1. Zoals te verwachten was, gingen de hoogste scores gepaard met stemmingsstoornissen, veel angst, optreden van symptomen tijdens de zwangerschap, verloskundige complicaties en zelfmoordgedachten. 62% van de vrouwen in klasse 2 zei dat de symptomen waren opgekomen binnen 4 weken na de bevalling en die vrouwen vertoonden ook meer complicaties dan de vrouwen in de twee andere klassen.
De vorsers stellen dan ook voor om een duidelijk onderscheid te maken tussen de verschillende fenotypes omdat elk fenotype een specifiek beleid vergt. Ze denken ook dat een betere kennis van die fenotypes essentieel is voor later genetische en biologisch onderzoek.