Veroordeeld tot in de eeuwigheid?
Onze gevangenissen barsten uit hun voegen, maar het is helemaal niet zeker of een gevangenisverblijf wel een goede oplossing is, vooral voor jongeren. Dergelijke jongeren vertonen vaak psychiatrische comorbiditeit, maar veel is er daarover eigenlijk niet bekend.
Een Amerikaanse groep heeft de prevalentie van psychiatrische comorbiditeit tot 5 jaar na het ontslag uit de gevangenis geëvalueerd. Ze hebben daarvoor 1.829 jongeren gevolgd van wie 1.172 mannen, 1.005 Afro-Amerikanen, 524 latino's en 296 andere blanken. De cohorte werd gerekruteerd in het detentiecentrum voor jongeren van het Graafschap Cook in Chicago.
De jongeren werden onderzocht bij opname in de gevangenis. Vijf jaar later, toen ze 14 tot 24 jaar oud waren, bleken 24% van de jonge mannen en 14% van de jonge vrouwen psychiatrische stoornissen te vertonen. Vrouwen vertoonden significant vaker comorbiditeit tijdens het verblijf in de gevangenis (OR = 1,3; 95% BI 1,0-1,7), maar mannen liepen 2,3-maal meer kans op dergelijke stoornissen na ontslag uit de gevangenis. Het ging daarbij vooral om verslaving en gedragsstoornissen (minstens 1 jongere op de 6). Hoe meer comorbiditeit voor de gevangenneming, des te hoger was het risico op comorbiditeit zelfs 5 jaar later. Het verschil bleef overeind na correctie voor demografische kenmerken.
Maar het is niet allemaal kommer en kwel. De psychiatrische comorbiditeit daalt tijdens het gevangenisverblijf en dat is goed nieuws. Maar er kunnen andere problemen verschijnen. Daarom vinden de auteurs dat de gevangenneming een mooie gelegenheid biedt voor primaire en secundaire preventie. Dat verlaagt de kosten voor het individu, diens familie en de maatschappij, maar dat is enkel mogelijk als een gezamenlijke inspanning wordt geleverd.