Het geheugen van de smaak
De smaak maakt waarschijnlijk deel uit van het oudste geheugen van het dierenrijk, en toch is het pas nu dat we het fijne ervan beginnen te ontdekken. Psychologisch lijkt de link eenvoudig, maar het anatomische substraat is niet goed bekend.
Het vermogen om een smaak te associëren met een positieve of negatieve ervaring is fundamenteel voor de overleving van mens en dier. Er werd al veel onderzoek verricht naar de cellulaire en moleculaire mechanismen daarvan. Vaak wordt verwezen naar de rol van de cortex en de amygdala, maar volgens de auteurs is het nog niet duidelijk welke rol de hippocampus daarbij speelt. Ze hebben daarom een studie uitgevoerd bij muizen waarbij de NMDA-receptorafhankelijke plasticiteit individueel werd geblokkeerd in de drie belangrijke zones van de hippocampus (CA1, CA3 en gyrus dentatus). Ter herinnering, CA1 is verantwoordelijk voor de codering van de ruimte waarin we ons bevinden, CA3 vult de leegtes van informatie en de gyrus dentatus draagt bij tot het vastleggen van de relaties tussen verschillende gebeurtenissen. Een ervaring kan dus gelinkt zijn aan een gegeven plaats en een gegeven tijdstip. Tot nog toe dachten de vorsers niet dat er een neuroanatomische link kon bestaan tussen de smaak, de plaats en het ogenblik waarom dat gebeurd is. Het experiment van de vorsers van Haiffa toont aan dat er een link bestaat tussen de hippocampus en de andere hersenstructuren.
Met andere woorden, als we ons bevinden op de plaats waar we een slechte smaakervaring hebben gehad, zullen we die waarschijnlijk op diezelfde plaats opnieuw beleven. Maar op een andere plaats zou de smaakervaring totaal anders kunnen zijn of toch minder onaangenaam. Dat bewijst dus dat de integratie van ogenschijnlijk vrij eenvoudige gegevens in feite veel complexer is. De resultaten van die studie kunnen ook bepaalde gedragingen verklaren en verklaren waarom het moeilijk is herinneringen op te halen als er disfuncties optreden.
Het betreft momenteel nog zuiver fundamenteel onderzoek, maar dat zal in de toekomst toch mogelijke toepassingen kennen.