Bipolaire stoornis: denk aan jonge ouders
Een bipolaire stoornis loopt vaak in families. Bipolaire stoornissen worden met name gekenmerkt door afwijkingen van het beloningssysteem. Maar is dat de oorzaak dan wel een gevolg van de ziekte?
Vorsers hebben geprobeerd om de afwijkingen van het neurale proces in kaart te brengen bij kinderen van families die een risico lopen op een bipolaire stoornis. De studie werd uitgevoerd bij 20 kinderen van 8-15 jaar geboren uit ouders met een bipolaire stoornis, maar die zelf geen psychische stoornissen vertoonden of hadden vertoond, en 25 kinderen die een laag risico liepen. De vorsers hebben de activiteit en het gedrag onderzocht van de kinderen die een hoog versus een laag risico op manie liepen. De kinderen moesten een taak verrichten waarbij ze geld konden winnen of verliezen. De studie werd uitgevoerd tussen 2009 en 2012.
Wie verliest, wie wint?
Bij het anticiperen van verlies vertoonden de hoogrisicokinderen minder activering van de gyrus cingularis dan de laagrisicokinderen. Als ze een beloning kregen, vertoonden de hoogrisicokinderen een sterkere activering van de linker laterale orbitofrontale cortex dan de andere. Bij anticipatie van een mogelijke beloning vertoonden de hoogrisicokinderen ook een zwakkere functionele connectiviteit tussen de gyrus cingularis en de prefrontale cortex dan de andere.
Enkel bij de hoogrisicokinderen ging het zoeken naar nieuwe dingen gepaard met een activering van het striatum, terwijl de amygdala werd geactiveerd bij anticipatie van verlies. Impulsiviteit ging gepaard met een verhoogde activiteit in het striatum en de ontvangst van een beloning ging gepaard met een verhoogde activering van de insula.
Volgens deze studie liggen afwijkingen van de prefrontale cortex waarschijnlijk ten grondslag aan de disfunctie van het beloningsproces bij hoogrisicokinderen. De auteurs vinden evenwel dat verder onderzoek noodzakelijk is om na te gaan of die tendensen manische stoornissen of andere stemmingsstoornissen kunnen voorspellen bij die kinderen.