Parkinson: hoe snel een verergering van de ziekte detecteren?
Het is belangrijk om zo snel mogelijk vast te stellen wanneer een parkinsonpatiënt een verergering vertoont en wanneer een symptomatische behandeling noodzakelijk is, maar de vraag is hoe je dat het beste doet.
Een betere evaluatie van een eventuele verergering van de ziekte van Parkinson is essentieel, vooral in klinische studies die het nut van mogelijke ziektemodificerende geneesmiddelen willen evalueren. Amerikaanse vorsers hebben de gegevens doorgenomen van 413 patiënten met een beginnende ziekte van Parkinson die nog niet werden behandeld. De patiënten werden opgenomen in 2 multicentrische, gerandomiseerde, dubbelblinde klinische studies en in 5 behandelingsgroepen ingedeeld: 67 patiënten hebben creatine gekregen, 66 minocyline, 71 CoQ10, 71 GPI-1485 en 138 een placebo. De vorsers hebben de stoornissen, de handicap en de levenskwaliteit gemeten. Het primaire eindpunt was de tijd tussen de initiële evaluatie en de noodzaak tot starten van een behandeling als de primaire indicator van een verergering van de ziekte.
Na correctie voor verschillende vertekenende factoren met betrekking tot verschillende specifieke evaluatieschalen en het scholingsniveau hebben de vorsers 6 verschillende schalen gebruikt om de specifieke ziektesymptomen, de levenskwaliteit en de lichamelijke en geestelijke vermogens te meten. Het was dus niet de bedoeling om de behandeling te evalueren, maar wel de schalen die voor evaluatiedoeleinden worden gebruikt. De Unified Parkinson's Disease Rating Scale (UPDRS) Part II en de UPDRS Part III meten veranderingen sneller dan de Schwab and England Independence Scale. Met die schalen kan je vroeger nagaan of het wenselijk is een symptomatische behandeling te starten.
De auteurs vinden dan ook dat eender welke van die drie schalen kan worden gebruikt. Het aantal items van de schalen verschilt wel, maar de uiteindelijke score niet.