De patiënt die niemand wil...
"Telkens als ik hoor dat iemand na een zwaar ongeval of intoxicatie zeer lang is gereanimeerd, hou ik mijn hart vast. Het gaat zo vaak om jonge mensen. En de kans dat ze volledig revalideren is bijzonder klein, een aantal verzeilen in een uitzichtloze situatie. Door ernstige sequellen kunnen ze niet alleen niet thuis worden opgevangen, op dit moment kunnen ze nergens terecht."
Kinderneuroloog en hoofdgeneesheer Marleen Moonen van revalidatieziekenhuis Inkendaal in Vlezenbeek nabij Brussel trekt aan de alarmbel. Inkendaal is een heel modern revalidatieziekenhuis voor kinderen en volwassenen met ernstige locomotorische, neurologische of cardiopulmonaire aandoeningen. Sinds 1997 is dokter Moonen er medisch directeur.
Doorstromen
Als de patiëntengroep van verpleegafdeling 100 wordt geëvalueerd, dan verkeert een op de vier patiënten in MRS. Van de overige patiënten evolueert twee derde naar een toestand die ontslag toelaat. Ze kunnen naar huis - een zeldzame keer kunnen ze ook opnieuw aan het werk -, naar een instelling van het Vlaams Fonds (als ze jonger zijn dan 65 jaar), naar een psycho-organische afdeling of naar een RVT.
Moeilijke populatie
De instellingen van het Vlaams Fonds hebben ellenlange wachtlijsten. Maar psycho-organische afdelingen willen hen ook niet. Dokter Moonen moet er bijna om lachen. "Soms gebeurt het dat we een patiënt toch in een of andere psychiatrie geplaatst krijgen, maar we moeten dat nooit een tweede keer vragen. Die patiënten zijn ronduit moeilijk."