Code rood
Bij een zalige 32° ben ik onder een strooien parasolletje zorgeloos aan het genieten van het adembenemende uitzicht op een paradijselijke diepparelmoerblauwe baai aan de Egeïsche zee, waar een vijftal hagelwitte superjachten, glinsterend in het zinderende zonlicht, langzaam wiegend voor anker dobberen, met aan de ene kant mijn sportschoenen, popelend om de nakende uitputtende HIIT-work-out van de goedlachse Obed uit Mexico aan te vatten, en aan de andere kant de prachtigste vrouw ter wereld, verdiept in haar lectuur over de vele voordelen van gezonde voeding op je darmen en energiereserves, ondertussen sippend van haar met ijsblokjes verfriste 'smooth detox'.
Elk jaar lig ik hier een weekje zonder verplichtingen languit heerlijk niets te doen – behalve dan die helse HIIT-trainingen, de batterijen aan het opladen om volgende week het mooiste maar ook moeilijkste beroep ter wereld te hervatten: mensen motiveren om gezonder te leven. Want ja, beste Frank, ook wij cardiologen zien meer baat in rigoureuze preventie dan in – helaas onvermijdbaar – oplapwerk met pillen, stents, ablaties en percutane kleppen. Ondertussen pakken de onweerswolken zich samen boven het broeierige België. In het bijzonder in de gezondheidszorg wordt met grove hagel geschoten: een kwakkelige kaderwet, nieuwe nomenclatuur, verplichte reductie van B3-centra, ondoordacht opleggen van RVU's en patiëntenquota,...Het ontgaat me volledig hoe deze geniepige oorlog tegen de artsen de volksgezondheid ten goede zal komen. Integendeel: gedemotiveerde zorgverleners zullen het binnenkort niet meer kunnen opbrengen om in gezondheidsopvoeding van de medemens te investeren.
'Tegenwoordig hebben we liever rechte tanden dan prutvrije bloedvaten, nietwaar?'
Een weekje vakantie betekent ook de onverwachte opportuniteit om die potentiële patiënten eens te bestuderen in hun natuurlijke habitat van onbeperkte overvloed, waar het gemiddelde BMI weer iets verder opschuift richting de gemiddelde schoenmaat. Wat voor de – eufemistisch – behoorlijk gezette dame aan het tafeltje naast mij begon als een gezond gekozen ontbijt met een eitje, verse yoghurt en wat stukjes fruit, ontaardde – voor haar allicht ongemerkt – in het vrolijk verorberen van de dampende met Nutella doordrenkte pannenkoeken die haar man trots voor de hele tafel serveerde, om daarna argeloos de overgebleven donuts van haar zoontje weg te werken, en finaal te zwichten voor een bordje vol gefrituurde kroketjes en geurende worstjes. 'Nochtans eet ik bijna niets, dokter, en kies ik altijd voor de gezonde opties'.
Het blijft vechten tegen de bierkaai van rijkelijk vloeiende alcohol bij het grote scherm waarop Oranje zonder scrupules een elftal Vikings afslacht, en voor het dessertbuffet hopen zich meer troepen samen dan aan de Oekraïense grens, terwijl de 'healthy corner' quasi onaangeroerd blijft. Er is natuurlijk wat politieke moed nodig om energie te steken in onpopulaire preventie bij het volledige kiespubliek. Het is gemakkelijker om dokters extra controles op te leggen voor voorschrijven van cholesterolremmers dan om elke mens in de straat te overtuigen van de meerwaarde van broccoli in plaats van het wekelijkse frietje met stoofvleessaus.
Er is wat politieke 'durf' nodig om de nutteloze exuberante uitgaven in de zorg aan te kaarten die geen gezondheidsvoordeel opleveren. Maar tegenwoordig hebben we liever rechte tanden dan prutvrije bloedvaten, nietwaar? En wie grijpt de kans om de abundante financiële overschotten van de mutualiteiten te herinvesteren in preventieve zorg? Waren het immers geen gezondheidsfondsen geworden?
Het is hoog tijd om nog even de WK voetbalpronostiek van ons cathlab aan te vullen. Als gezonde voeding omgekeerd evenredig was met voetbalprestaties, dan werd België ongetwijfeld wereldkampioen. Of zou de USA daar nog een stokje voor steken? Ach, ik supporter deze week gewoon voor Curaçao.