Integraseremmers: naar een derde generatie
Integraseremmers van de tweede generatie vormen de hoeksteen van de antiretrovirale behandeling. Er is nog maar weinig resistentie tegen die integraseremmers en er zijn zeker nog geen redenen om zich zorgen te maken, maar of dat zo zal blijven, is moeilijk te voorspellen. Aangezien voorkomen altijd beter is dan genezen, wordt toch al gezocht naar nieuwe integraseremmers, integraseremmers van de derde generatie, die niet getroffen worden als het virus resistent zou worden tegen de huidige integraseremmers. Zo bv. VH-184. In München zijn al bemoedigende gegevens gepresenteerd.
De FITH-studie is een gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde fase I-studie die in drie fasen is uitgevoerd bij 84 gezonde vrijwilligers.
In een eerste fase hebben de onderzoekers eenmalige stijgende doses van VH-184 (10, 50, 150, 300 en 460 mg) toegediend. De plasmaconcentraties stegen met de toegediende dosis. De hoogste dosis van 460 mg deed de plasmaconcentratie niet verder stijgen.
In een tweede fase hebben ze 480 mg/d toegediend gedurende 14 dagen. De plasmaconcentraties zijn niet gestegen tot boven de plasmaconcentratie gemeten na eenmalige toediening van 460 mg. De vorsers hebben tevens midazolam toegediend om een eventueel effect op de activiteit van cytochroom CYP3A4 te detecteren. Het cytochroom werd echter niet geactiveerd of geremd.
In een derde fase hebben ze VH-184 100 mg nuchter toegediend en na een wash-out van twee weken eenzelfde dosering met een maaltijd. Concomitante inname van voedsel had een licht positief effect.
De gemiddelde halfwaardetijd werd geraamd op 24 uur. Het veiligheidsprofiel was over het algemeen goed. Er zijn geen ernstige bijwerkingen opgetreden.
We gaan niet in op de complexe technische details, maar volgens in-vitroanalyses behoudt VH-184 zijn antivirale werking tegen klinische stammen die resistent zijn tegen integraseremmers van de tweede generatie.
Redenen genoeg dus om de zoektocht naar een nieuwe generatie integraseremmers voort te zetten.
Ref.: Rogg L. et al. Abstract OAB2603, IAS 2024, München.