Resistentie tegen meerdere antiretrovirale middelen almaar minder frequent in Europa
Een groep van de KULeuven heeft vastgesteld dat de frequentie van multiresistentie tegen antiretrovirale middelen in Europa bijzonder laag is en vooral dan de frequentie van resistentie tegen vier antiretrovirale middelen.
De vorsers hebben de gegevens over resistentie tegen antiretrovirale middelen doorgenomen die de EuResist-groep heeft verzameld in België, Italië, Spanje, Luxemburg, Zweden, Portugal en Duitsland. Ze hebben daarbij de evolutie van de incidentie en de prevalentie van resistentie tegen drie antiretrovirale middelen tussen 1996 en 2019 en tegen vier antiretrovirale middelen tussen 2008 en 2019 (vanaf de terbeschikkingstelling van integraseremmers) geëvalueerd. Resistentie tegen drie antiretrovirale middelen werd geëvalueerd bij 39.956 patiënten. Tussen 1996 en 2019 is het virus bij 6,9% van die patiënten resistent geworden tegen drie antiretrovirale middelen. De incidentie was 1,68% in 2000, bereikte een piek van 2,67% in 2004 en is in 2019 weer gedaald tot 0,06%. Resistentie tegen vier antiretrovirale middelen werd geëvalueerd bij 16.019 patiënten. Tussen 2008 en 2019 is het virus bij 1,8% van de patiënten resistent geworden tegen vier klassen van antiretrovirale middelen. Dat zeer lage cijfer is toe te schrijven aan de hoge resistentiebarrière van integraseremmers, vooral van de tweede generatie van integraseremmers.
De incidentie is altijd zeer laag geweest en is gedaald van 0,15% in 2010 naar 0,03% in 2019. De belangrijkste voorspellers van opduiken van multiresistentie zijn een zeer hoge viruslast bij het starten van de behandeling, het aantal virologische mislukkingen en aanwezigheid van het hiv-subtype B.
Ref.: Dewandre J. et al. Abstract BDP1/1, EACS 2021, Londen.