Hoe kunnen (zeer) zwaarlijvige patiënten het best vermageren?
Bij zwaarlijvige type 2-diabetespatiënten is vermagering een essentieel onderdeel van de behandeling. Hoe kunnen we de patiënten helpen die doelstelling te bereiken?
Een groep van de Cleveland Clinic (VS) heeft een retrospectieve studie uitgevoerd bij 13.490 zeer zwaarlijvige diabetespatiënten (meer dan 70% had een BMI ≥ 40 kg/m²) die tussen 1998 en 2017 in dat ziekenhuis waren behandeld. De vorsers hebben daarbij de twee meest gebruikte technieken van bariatrische chirurgie, namelijk Roux-'en Y'-anastomose (n = 1.362) en sleeve-gastrectomie (n = 693) vergeleken met een klassieke niet-chirurgische behandeling (n = 11.432 zwaarlijvige diabetespatiënten). Het primaire eindpunt was de tijd tot optreden van ernstige cardiovasculaire accidenten in de brede zin van het woord (coronair accident, cerebrovasculair accident, hartfalen, nefropathie en atriumfibrillatie) en overlijden ongeacht de doodsoorzaak. De patiënten werden gevolgd tot in december 2018.
Na vijf jaar was de cumulatieve incidentie van het primaire eindpunt 30,4% in de niet-chirurgische groep, 24,7% na sleeve-gastrectomie (HR 0,69; 95%BI 0,56-0,85) en 13,7% na een Roux-'en Y'-anastomose (HR 0,53; 95% BI 0,46-0,61).
Bij vergelijking van de twee chirurgische technieken had een Roux-'en Y'-anastomose een beter effect op het samengestelde eindpunt (gecorrigeerde HR 0,77, 95% BI 0,60-0,98) en op de cumulatieve incidentie van nefropathie na vijf jaar (2,8% versus 8,3% na een sleeve-gastrectomie) (HR 0,47, 95% BI 0,28-0,79).
Een Roux-'en Y'-anastomose resulteerde ook in een sterkere gewichtsdaling, een beter HbA1c-gehalte en een geringere behoefte aan antidiabetica en cardiovasculaire geneesmiddelen. Daartegenover staat een hogere frequentie van endoscopie van het hoge maag-darmkanaal (45,8% versus 35,6%, p < 0,001) en abdominale chirurgie (10,8% versus 5,4%, p = 0,001) dan na een sleeve-gastrectomie.
Aminian A et al. Diabetes Care 2021; 44: 2552-63. https://doi.org/10.2337/dc20-3023