PrEP: gemiste kansen
Welk percentage van de patiënten bij wie een hiv-infectie is gediagnosticeerd sinds het ter beschikking stellen van PrEP, had een PrEP kunnen/moeten krijgen? Wat verklaart die gemiste kansen? Belangrijke vragen waarop een studie die dr. Isabelle Poizot-Martin (CHU Sainte-Marguerite, Marseille) op verzoek van het Franse ANRS heeft uitgevoerd, het antwoord heeft proberen te vinden.
Die nationale transversale studie is uitgevoerd in 28 referentiecentra in Frankrijk. Tussen maart 2019 en oktober 2020 werd bij 224 patiënten een diagnose van recente hiv-infectie gesteld. Die patiënten werden door de verwijzende arts uitgenodigd om een vragenlijst op een computertablet in te vullen om retrospectief informatie te verzamelen over de infectie: hun gezondheidstoestand en beroep op gezondheidszorg, hun seksuele voorkeuren, hun houding ten aanzien van hiv-screening en het gebruik van post-expositieprofylaxe en/of PrEP en een condoom, hun levensomstandigheden, de kennis van PrEP, risicogedrag wat hiv betreft, de perceptie van het risico en de voorgeschiedenis van seksueel overdraagbare infecties.
Van de 224 patiënten hebben er 185 de vragenlijst ingevuld, dus een responspercentage van 85%. De overgrote meerderheid van de respondenten (80,5%) waren MSM (mannen die seks hebben met mannen). Van de mannen heeft 15,1% de infectie opgelopen binnen een heteroseksuele relatie of via niet-seksuele weg en 4,3% van de vrouwen is geïnfecteerd tijdens geslachtsgemeenschap met een man.
Bij 89% van de patiënten was er een formele indicatie voor PrEP voor ze door het hiv werden geïnfecteerd, dus 171 gemiste kansen: 156 MSM, 2 transgendervrouwen, 11 sekswerkers en 2 patiënten die een hiv-geïnfecteerde partner hadden die niet werd behandeld.
De meeste infecties hadden kunnen worden vermeden. Van de patiënten werd 89% immers regelmatig gevolgd door een huisarts, 61% had informatie gekregen over methoden om een hiv-infectie te voorkomen, 24% had zelfs informatie gekregen over de voordelen van PrEP, 15% had een advies voor PrEP gekregen, maar heeft dat geweigerd, en 5% had een PrEP ingenomen.
De belangrijkste twee redenen van weigeren van PrEP waren angst voor bijwerkingen en een zwakke perceptie van de risico's die bepaalde praktijken inhouden.
In hun conclusies vermelden de vorsers twee grote obstakels tegen een betere implementering van PrEP: onvoldoende informatie en motivatie van de artsen en een zeer lage therapietrouw ten aanzien van PrEP bij patiënten die in aanmerking komen voor PrEP en goede informatie hebben gekregen.
Ref.: Poizot-Martin I. et al. Abstract PEC298, IAS 2021.