Nieuws over hiv bij kinderen
Bij een ramp is het ordewoord 'vrouwen en kinderen eerst'. Maar in het kader van de hiv-epidemie, toch ook een ramp, is het ordewoord veeleer: "Vrouwen en kinderen, dat zien we later wel." Maar daar begint verandering in te komen.
Almaar meer vrouwen worden opgenomen in klinische studies en voor kinderen wordt een behandeling op maat uitgedokterd, zoals de experts op het virtuele congres HIV Glasgow 2020 hebben kunnen vaststellen. De strategieën om overdracht van het hiv van moeder op kind te verhinderen zijn zeer doeltreffend. Het aantal geïnfecteerde kinderen is gedaald van 400.000 in 2000 tot 160.000 in 2018.
Maar laten we niet te vroeg victorie kraaien, want we hebben de doelstellingen die de WGO heeft vooropgesteld, namelijk 40.000 geïnfecteerde zuigelingen in 2018 en de helft daarvan in 2020, niet gehaald, aldus de experts. En dan weten we nog niet welke impact de coronapandemie heeft op de behandeling van hiv-geïnfecteerde kinderen.
De sterfte bij hiv-geïnfecteerde zuigelingen blijft hoog. De diagnose wordt vaak laat gesteld en slechts bij weinig zuigelingen wordt het virus voldoende onderdrukt tijdens het eerste levensjaar. Meerdere studies hebben duidelijk aangetoond dat het uitvoeren van een hiv-test tijdens de eerste levensweken zeer positieve invloed kan hebben: de diagnose wordt dan sneller gesteld, de behandeling wordt sneller gestart en de viruslast zal veel sneller onmeetbaar laag worden.
Toegang tot combinaties van moderne antiretrovirale middelen blijft een ander groot probleem, hoofdzakelijk bij gebrek aan geschikte sterktes en galenische vormen. We wachten dan ook vol ongeduld op de ontwikkeling van een dispergeerbare tablet van dolutegravir, die kan worden gebruikt tot de leeftijd van vier weken (3 kg). Eindelijk, zou je kunnen zeggen, want volwassen patiënten kunnen al zeven jaar dolutegravir krijgen. Een galenische vorm van dolutegravir die geschikt is voor zuigelingen, is een aangepaste, moderne en stevige optie om het virus volledig te onderdrukken. Bij kinderen blijft het immers moeilijk een onmeetbaar lage viruslast te verkrijgen bij behandeling met een proteaseremmer en een NNRTI. Kinderen jonger dan zes jaar die minder dan 25 kg wegen, hebben geen toegang tot vaste combinatiepreparaten. Volgens farmacokinetische modellen zou de combinatie bictegravir/emtricitabine/TAF kunnen worden overwogen tot de leeftijd van twee jaar.
Een optimistische noot om dit beknopte overzicht af te sluiten, de methoden die tijdens de huidige coronapandemie werden gebruikt om nieuwe antivirale middelen te ontwikkelen, werden toegepast op alle leeftijden tegelijkertijd. Als die technieken ook worden toegepast bij de ontwikkeling van nieuwe antiretrovirale middelen, zal het therapeutische arsenaal voor kinderen hopelijk toenemen. Er is dus een positieve evolutie. Hopelijk zullen kinderen binnenkort een aangepaste behandeling op maat kunnen krijgen. Dat is de enige manier om de doelstellingen van de WGO te bereiken of nog beter te doen.
Ref.: naar een lezing van dr. H. Lyell (Imperial College, London) op het HIV Glasgow.