NAFLD bij type 2-diabetespatiënten: het type antidiabeticum is belangrijk
NAFLD (niet-alcoholische leververvetting) is zeer frequent bij type 2-diabetespatiënten, kan evolueren naar een niet-alcoholische steatohepatitis en cirrose en is ook een marker van een zeer hoog cardiovasculair risico.
Een Chinese groep heeft het effect onderzocht van toevoeging van liraglutide, sitagliptine of insuline glargine aan metformine op de metabole en leverparameters bij 75 type 2-diabetespatiënten die niet onder controle waren met metformine alleen, met een bewezen NAFLD. De toegekende behandeling werd toegediend gedurende 26 weken.
Het primaire eindpunt was de wijziging van het vetgehalte in de lever gemeten met een specifieke MRI-techniek, die de vetfractie raamt op basis van de protondichtheid (MRI-PDFF, magnetic resonance imaging-estimated proton density fat fraction). Secundaire eindpunten waren veranderingen van het (subcutane en viscerale) abdominale vet en het lichaamsgewicht.
De MRI-PDFF daalde significant met liraglutide (met ongeveer 4%) en sitagliptine (met ongeveer 3,8%) en niet significant (met ongeveer 0,8%) met insuline glargine. Ook de hoeveelheid visceraal vet verminderde significant met liraglutide en sitagliptine, maar niet met insuline glargine. De verschillen in MRI-PDFF en visceraal vet tussen liraglutide en sitagliptine waren niet statistisch significant.
Die veranderingen correleerden met een significante daling van het lichaamsgewicht met liraglutide (ongeveer 3,6 kg) en sitagliptine (ongeveer 1,7 kg), maar niet met insuline glargine (ongeveer 1,2 kg). De daling van het abdominale subcutane vetweefsel was enkel significant met liraglutide.
Volgens die resultaten gaat een klinisch significante vermagering dus gepaard met een daling van de vetmassa in de lever, en wat dat betreft, werden de beste resultaten behaald met liraglutide.
Naar J Yan et al. Hepatology. 2019; 69: 2414-26. https://aasldpubs.onlinelibrary.wiley.com/doi/full/10.1002/hep.30320