Biologisch geteelde appelen zijn beter voor de microbiota
Volgens een Oostenrijkse studie zouden appelen, zowel biologisch geteelde appelen als appelen verkregen via de klassieke landbouw, ongeveer 100 miljoen bacteriën bevatten. Maar de microben in biologische appelen, zijn meer gediversifieerd en evenwichtiger en hebben heilzamere effecten.
Na analyse van de microbiota van appels hebben de vorsers vastgesteld dat appels meer dan 100 miljoen bacteriën bevatten, die bijdragen tot de intestinale microbiota. Die bacteriën zitten in de steel, de schil, het vruchtvlees, de zaden en de calyx.
Vooral het vruchtvlees en de zaden van de appels bevatten veel bacteriën en de schil minder. Zonder zijn zaden zouden appels volgens de wetenschappers nog maar 10 miljoen bacteriën bevatten.
Het aantal bacteriën was vergelijkbaar in biologisch geteelde en op de klassieke manier geoogste appelen. Maar biologisch geteelde appelen vertoonden niet alleen geen resten van pesticiden, maar de bacteriële diversiteit was ook groter in die appels.
In stalen van op de klassieke manier geteelde appels werden Escherichia, een mogelijke verwekker van bacillaire dysenterie, en Shigella teruggevonden, maar niet in biologisch gekweekt fruit. Biologisch geteelde appelen bevatten voorts lactobacillen, die een probiotisch effect hebben.
Het aantal bacteriën van het genus Methylobacterium, dat de biosynthese van de smaakstoffen in aardbeien verhoogt, was significant hoger in biologisch gekweekte appels, vooral in de schil en het vlees. Dat zou kunnen verklaren waarom biologisch gekweekte appels "beter smaken".
Volgens de auteurs van de studie pleiten die bevindingen voor biologische landbouw: biologische landbouw respecteert het milieu en is ook goed voor de gezondheid van de intestinale microbiota.
De onderzoekster Gabriele Berg denkt ook dat het bacteriologische profiel van voedingsmiddelen ooit nuttige voedingswaarde zou kunnen worden en dus op het etiket zou kunnen worden vermeld net zoals macronutriënten, vitamines en mineralen.
(referentie : Frontiers in Microbiology, 24 juli 2019, doi : 10.3389/fmicb.2019.01629)
https://www.frontiersin.org/articles/10.3389/fmicb.2019.01629/full