Maaglediging en keuze therapeutisch beleid
GLP-1-receptoragonisten vertragen de maaglediging. Via dat mechanisme verlagen ze de postprandiale glykemie bij patiënten met een snellere maaglediging. Dat wijst erop dat de snelheid van maaglediging de respons op de behandeling zou kunnen voorspellen.
Een Australische groep heeft de snelheid van maaglediging gemeten met een CO2-ademtest en heeft de postprandiale glykemie bepaald (seriële metingen over een periode van 4 uur voor en na inname van een standaardmaaltijd van aardappelpuree) bij 111 type 2-diabetespatiënten van gemiddeld 64,8 jaar die vrij goed onder controle waren (HbA1c-gehalte gemiddeld 6,6%) en die werden behandeld met een dieet of metformine, 15 jonge, gezonde controlepersonen van gemiddeld 21,3 jaar en 18 oudere, gezonde controlepersonen van gemiddeld 65,4 jaar.
De gemiddelde snelheid van maaglediging bedroeg 3,0 kcal/min bij de jonge controlepersonen en 2,3 kcal/min bij de oudere controlepersonen (p = 0,0008). De postprandiale glykemie bereikte een piek na respectievelijk ongeveer 30 en 60 minuten.
De maag ledigde zich significant sneller bij diabetespatiënten (2,8 kcal/min) dan bij de oudere controlepersonen (p = 0,0005) en de postprandiale glykemie was bij de diabetespatiënten ook altijd hoger (p < 0,05).
Er was ook een significant verschil tussen de diabetespatiënten die werden behandeld met een dieet, en de diabetespatiënten die werden behandeld met metformine: respectievelijk 2,7 kcal/min en 3,0 kcal/min (p = 0,011). De postprandiale glykemie was dan ook lager bij de diabetespatiënten die werden behandeld met een dieet.
De vorsers concluderen dat type 2-diabetespatiënten die vrij goed onder controle zijn, baat vinden bij interventies die de postprandiale glykemie verlagen en dat meting van de snelheid van maaglediging kan bijdragen tot het uitwerken van een behandeling op maat.
LE Watson et al. J Clin Endocrinol Metab. 2019 Apr 1. [Online gepubliceerd voor de papieren versie].