Resectie metastasen colorectale kanker: niet zo bang zijn
De auteurs hebben een gecentraliseerde retrospectieve analyse uitgevoerd van 448 van de 735 patiënten met een gemetastaseerde colonkanker die hadden deelgenomen aan de FIRE-3-studie en bij wie beeldvormingsonderzoeken waren uitgevoerd voor behandeling en na het bereiken van de beste respons op chemotherapie.
De FIRE-3-studie werd uitgevoerd bij patiënten met een niet-reseceerbare gemetastaseerde colorectale kanker die volgens de randomisatie en ongeacht de RAS-status een eerstelijnstherapie hebben gekregen met de combinatie FOLFIRI-cetuximab of de combinatie FOLFIRI-bevacizumab.
Acht vakkundige chirurgen en drie vakkundige oncologen hebben de foto's (de initiële foto's en de foto's na verkrijgen van de beste respons) opnieuw bekeken om na te gaan of de metastasen al dan niet konden worden weggesneden. Zij waren niet op de hoogte van de behandeling die de patiënt had gekregen, en ook niet van de conclusie van de andere artsen van de groep. De metastasen werden als reseceerbaar beschouwd als minstens 50% van de 'herlezers' die mening was toegedaan.
Bij het opnieuw bekijken van de foto's bleken 97 patiënten (22%) reseceerbare metastasen te hebben voordat de behandeling werd gestart, en 238 (53%) na het bereiken van de beste respons op chemotherapie. Die percentages waren vergelijkbaar in de twee behandelingsgroepen.
Nochtans werden slechts bij 72 patiënten (16%) metastasen weggesneden en bij 69 patiënten was dat na het bereiken van de beste respons op chemotherapie.
Die resultaten laten toch een wrang gevoel na, ook al omdat de studie heeft aangetoond dat reseceerbaarheid van de metastasen belangrijk is voor de totale overleving. De mediane totale overleving was significant beter bij de patiënten met een reseceerbare tumor die waren geopereerd (51,3 maanden), dan bij de patiënten met een reseceerbare tumor die niet waren geopereerd (30,8 maanden), en de patiënten met een niet-reseceerbare tumor (18,6 maanden).
Het percentage resectie van metastasen was significant hoger in universitaire ziekenhuizen dan in andere (p = 0,02). Dat pleit voor een regelmatige, geprogrammeerde evaluatie in centra met een hoog volume.