Meteen intensiveren of niet?
Het zou naïef zijn te denken dat deze studie werd uitgevoerd zonder commerciële bijbedoelingen. De resultaten ervan stemmen echter toch tot nadenken.
Type 2-diabetespatiënten die onvoldoende onder controle zijn met orale antidiabetica, blijven lang zitten met een HbA1c-gehalte dat eigenlijk zou moeten worden verlaagd.
Op basis van gegevens uit het reële leven hebben de onderzoekers daarom een virtueel cohortonderzoek uitgevoerd bij patiënten met een HbA1c ≥ 8% onder metformine, die nooit insuline hadden gekregen, om na te gaan of het micro- en macrovasculaire risico kan worden tegengegaan met een intensievere behandeling.
Om het HbA1c-gehalte te verlagen, hadden de onderzoekers drie opeenvolgende stappen voorzien: eerst toevoeging van een sulfonylureumderivaat, daarna een DPP-4-remmer en tot slot (de studie werd uitgevoerd in de VS) een glitazon, waarbij de behandeling snel of pas na verloop van tijd werd geïntensiveerd.
Volgens dit model daalde het HbA1c-gehalte na een jaar tot 6,8% bij de patiënten bij wie de behandeling meteen werd geïntensiveerd, en tot 8,2% bij de patiënten bij wie de behandeling pas na verloop van tijd werd geïntensiveerd (uiting van therapeutische inertie).
Na vijf jaar was de frequentie van ernstige cardiovasculaire accidenten 18% lager bij de patiënten bij wie de behandeling meteen werd geïntensiveerd, dan bij de patiënten bij wie de behandeling pas na verloop van tijd werd geïntensiveerd. De frequentie van myocardinfarct was 25% lager, die van hartfalen 14% en die van amputaties 20%.
Daar moet wel een prijs voor worden betaald: een hoger risico op episoden van ernstige hypoglykemie (respectievelijk 19% bij een onmiddellijke intensivering van de behandeling en 12,5% bij een laattijdige intensivering). Een evaluatie van het risico na 20 jaar gaf soortgelijke resultaten.
Naar HJ Folse et al. Diabetes Obes Metab. 2017 Feb 17. [Online gepubliceerd voor de papieren versie].