Intensieve aanpak van type 2-diabetes, meer dan acht jaar leven gewonnen
De Steno-2-studie heeft bij 160 type 2-diabetespatiënten met microalbuminurie met brio aangetoond dat de prognose beter is met een intensieve aanpak van de glykemie en alle risicofactoren (intensief behandelde groep, n = 80) dan met een klassieke aanpak, die vooral gericht is op de glykemie (conventioneel behandelde groep, n = 80).
Gezien de gunstige resultaten die na acht jaar werden geboekt in de intensief behandelde groep, werd de interventionele periode van de studie beëindigd. In 2001 kregen de patiënten in de conventioneel behandelde groep daarom het voorstel om zich te laten behandelen zoals de patiënten in de intensief behandelde groep.
In 2014, dus na een follow-up van 21 jaar, werd een slotanalyse uitgevoerd. Overlijden: 38 in de intensief behandelde groep en 55 in de conventioneel behandelde groep.
Cardiovasculaire accidenten: 35 patiënten in de intensief behandelde groep (90 accidenten) en 51 patiënten in de conventioneel behandelde groep (195 accidenten).
Mediane tijd tot een CV accident of overlijden: 16,1 jaar in de intensief behandelde groep en acht jaar in de conventioneel behandelde groep.
Cardiovasculaire sterfte: 62% lager in de intensief behandelde groep.
Wat de microangiopathische complicaties betreft, was het risico op progressie naar macroalbuminurie 48% lager, het risico op retinopathie 33% lager en het risico op autonome neuropathie 41% lager in de intensief behandelde groep (geen verschil in perifere neuropathie tussen de groepen).
Die cijfers bewijzen het belang van een vroege intensieve aanpak (gedaan dus met de therapeutische inertie) en bewijzen ook dat de gunstige effecten op lange termijn aanhouden.