Bevallen via keizersnede verhoogt risico op obesitas bij kind
In geval van ernstige complicaties die een natuurlijke bevalling onmogelijk maken, kan een keizersnede nodig zijn om het leven van de moeder en/of het kind te redden. Die ingreep gaat echter gepaard met bijwerkingen, waaronder, zo is nu gebleken, ook een merkelijk risico op overgewicht in de loop van de kindertijd of op volwassen leeftijd.
Amerikaanse onderzoekers zijn tot die conclusie gekomen na een studie die in 1996 was gestart bij 22.068 baby's van 15.271 moeders die gedurende 16 jaar gevolgd werden. De onderzoekers noteerden de body mass index van de deelnemers in de loop van de studie, de manier waarop ze ter wereld waren gekomen - keizersnede of vaginale bevalling - , en andere factoren die een rol konden spelen bij obesitas zoals de BMI van de moeder voor de zwangerschap, of de moeder al dan niet rookte, de leeftijd op het moment van de bevalling en de woonplaats. De auteurs gingen ook na of de moeders eerder al een keizersnede hadden gehad.
Uit de resultaten blijkt dat kinderen die met een keizersnede ter wereld komen 15% meer risico lopen om zwaarlijvig te worden dan kinderen die via een vaginale bevalling geboren worden. Dat hogere risico kan aanhouden op volwassen leeftijd. Bovendien liepen de baby's van moeders die al een keizersnede hadden gehad maar die vervolgens vaginaal bevallen waren, 31% minder risico op zwaarlijvigheid dan de baby's van moeders die meerdere keizersnedes hadden gehad. Tot slot was het risico zeer significant tussen broers en zussen: een baby die via een keizersnede geboren was, liep 64% meer risico dan zijn broers en zussen die via de natuurlijke weg geboren waren.
Als verklaring voor deze correlatie tussen keizersnede en overgewicht wijzen de wetenschappers erop dat baby's die via de natuurlijke weg geboren worden vaginale en gastro-intestinale flora meekrijgen van de moeder, waardoor hun darmflora meer actieve bacteriën bevat die obesitas tegengaan. Er is evenwel meer onderzoek nodig om de oorzaken te verklaren.
(referentie: Jama Pediatrics, 6 september 2016, doi:10.1001/jamapediatrics.2016.2385 )