Nieuw mechanisme voor de secretie van glucagon
Gliflozines zijn een nieuwe klasse orale antidiabetica, die de sodium glucose co-transporter 2 (SGLT2) inhiberen, waardoor de glucosereabsorptie in de nier wordt geblokkeerd. Resultaat: glucosurie neemt toe en hyperglykemie neemt af. Ze hebben echter ook een impact op glucagon.
Hoewel het precieze mechanisme nog onduidelijk is, verhoogt een behandeling met gliflozines bij type 2-diabetici - in dit onderzoek werd gewerkt met dapagliflozine - zowel het plasmaglucagon als de endogene glucoseproductie. En toch hebben de behandelde patiënten een lagere glykemie dan diegenen die placebo kregen, mogelijk door toename van de excretie van glucose. De vraag die de onderzoekers bezig hield, was of deze toename van glucagonspiegels geen nevenwerking was waarvoor we ons zorgen moeten maken in een populatie die sowieso al te kampen heeft met hogere glucagonspiegels (als reactie op hypoglykemie).
Stimuleert secretie door alfacellen
De onderzoekers konden de expressie van SGLT2 aantonen in glucagonsecreterende alfacellen van de eilandjes van Langerhans. Verder stelden ze vast dat de expressie van het gen dat codeert voor SGLT2 (namelijk SLC5A2) lager was terwijl de expressie van het gen voor glucagon hoger was in eilandjes van type 2-diabeteci en in normale eilandjes blootgesteld aan chronische hyperglykemie dan in eilandjes van niet-diabetici.
Dit werd bevestigd bij gezonde muizen bij wie behandeling met dapagliflozine de glucagonsecretie en de neoglucogenese in de lever promoot, waardoor de glucosedaling geïnduceerd door vasten ietwat zou kunnen worden beperkt. Deze tot op heden onbekende rol van SGLT2 verklaart waarom dapagliflozine de alfacellen aanzet tot een paradoxale secretie van glucagon. Het toevoegen van medicatie die de glucagonsecretie inperkt, zou de doeltreffendheid van dapagliflozine om de glykemie te verlagen nog extra kunnen verbeteren.