Ernstig hersenletsel: impact van stresshormonen
Het risico op acute of chronische hypofyse-insufficiëntie is niet nihil na een ernstig hersenletsel. Veranderingen in de hypofysehormonen ontwikkelen zich kort na het letsel en hebben gevolgen voor het herstel op langere termijn. Een Deens onderzoeksteam vergeleek de metingen na drie maanden met de functionele outcome na 1 jaar.
In deze prospectieve studie, gevoerd in een Deens tertiair universitair verwijscentrum, werden 163 patiënten geïncludeerd die er opgenomen waren voor neurologische revalidatie na een ernstig hersenletsel: 111 hadden een traumatisch hersenletsel, 52 een niet-traumatisch hersenletsel.
Vooral na trauma
Hormoonbepalingen drie maanden na het hersenletsel toonden bij 68% van de posttraumapatiënten hogere stresshormonen (cortisol 30 min na stimulatie, prolactine en insuline-like groeifactor 1 of IGF-1) en/of een daling van de geslachts- en schildklierhormonen. Slechts 32% van de patiënten met een niet-traumatisch hersenletsel hadden een verhoging van deze hormonen.
Na 1 jaar waren het niveau van functioneren en de capaciteiten voor een normaal dagelijks leven lager in de groep met verhoogde stresshormonen en/of lagere geslachts- en schildklierhormonen op drie maanden.
Langere blootstelling aan stress
De hormonale wijzigingen ten gevolge van een hersenletsel tonen een secundair hypogonadisme en secundaire hypothyroïdie. Deze zijn hoogstwaarschijnlijk veeleer het resultaat van blootstelling aan een langere periode van stress (in de 2 tot 5 maanden na het hersenletsel) dan van hypofyse-insufficiëntie op zich. Een toestand die wijst op ernstige aantasting met functionele gevolgen die zeker 1 jaar aanhouden.