Urinewegsymptomen bij sikkelcelanemie
Een studie uitgevoerd in de Verenigde Staten en Jamaica leert dat de frequentie van enuresis nocturna en symptomen van prikkelbare blaas hoger is bij volwassenen met een sikkelcelanemie. Een prikkelbareblaassyndroom zou dan ook een complicatie kunnen zijn van sikkelcelanemie, ongeacht de leeftijd, en die complicatie wordt onvoldoende gediagnosticeerd en behandeld.
Urinewegsymptomen zoals enuresis nocturna en symptomen van een overactieve blaas (nycturie, pollakisurie, dwingende mictiedrang, urine-incontinentie) worden vrij vaak gezien bij kinderen met sikkelcelanemie. Die problemen verminderen naarmate de patiënten de volwassen leeftijd bereiken, maar volwassenen met sikkelcelanemie vertonen toch nog vaker urinewegproblemen dan volwassenen van dezelfde leeftijd zonder sikkelcelanemie.
En volwassenen?
Een prikkelbare blaas is een belangrijk klinisch probleem bij kinderen met sikkelcelanemie, maar er is weinig bekend over de omvang van dat probleem bij volwassenen met sikkelcelanemie. Dit is de eerste studie die dergelijke symptomen heeft geëvalueerd bij een groot aantal volwassenen met sikkelcelanemie. De auteurs hebben daarbij vooral de prevalentie en de impact van symptomen van enuresis nocturna en overactieve blaas geëvalueerd bij volwassenen met sikkelcelanemie.
Vergelijking met de normale populatie en heterozygoten
Deze studie werd uitgevoerd in één enkel centrum met de gevalideerde vragenlijst voor evaluatie van overactieve blaas van Pfizer en een analyse van de recente urinelozingsgeschiedenis. De antwoorden en de scores van de patiënten werden vergeleken met die van controlepersonen met een normaal genotype en heterozygote patiënten (sickle cell trait). In het totaal ging het om 239 patiënten met sikkelcelanemie (116 mannen en 123 vrouwen), 104 normale personen en 57 heterozygote patiënten.
Duidelijk hogere frequentie
Zeven van de 239 patiënten (2,9%) met sikkelcelanemie vertoonden enuresis nocturna. In de groep zonder sikkelcelanemie was dat 0%. De gemiddelde leeftijd waarop de patiënten niet meer in bed plasten, was hoger bij de patiënten met sikkelcelanemie (gemiddeld 12 jaar) dan bij de normale proefpersonen (7,5 jaar) en de patiënten met een sickle cell trait (7,5 jaar). De verschillen waren significant (p < 0,0001). 93 patiënten (38,9%) met sikkelcelanemie vertoonden een score die wees op een prikkelbareblaassyndroom; bij de normale proefpersonen was dat 16,3% en bij de heterozygote patiënten 19%. Ook dat verschil was zeer significant (p < 0,0001). De patiënten met sikkelcelanemie vertoonden significant ernstiger symptomen van een prikkelbareblaassyndroom en een significant lagere aan de gezondheid gerelateerde levenskwaliteit dan de normale proefpersonen en de patiënten met een sickel cell trait (p telkens < 0,0001).