Tachycardie in rust bij diabetici: meer dan vagale stoornis?
Tachycardie in dorsale decubitus komt vaak voor bij type 2-diabetici. Het wordt beschouwd als een geïsoleerde complicatie door een stoornis van het autonoom zenuwstelsel op niveau van het hart. In deze studie werden de factoren opgespoord die predictief zijn voor tachycardie in dorsale decubitus bij type 2-diabetici.
De hartfrequentie in rusttoestand wordt bepaald door de vagale tonus. Een hogere hartfrequentie bij diabetici schrijft men gewoonlijk toe aan een parasympathische stoornis. Maar uit eerdere studies is gebleken dat de vagale tonus bij diabetici eerder gedaald is terwijl de hartfrequentie bij rust gestegen is.
Stoornis in de vagale respons
In deze prospectieve studie werden 91 type 2-diabetici geïncludeerd. Ze werden in 2 groepen ingedeeld: aanwezigheid van tachycardie in dorsale decubitus (≥ 80 slagen/min na 10 min) of niet. Bij alle patiënten werd het autonoom zenuwstelsel op cardiovasculair niveau getest (diepe inademing, isometrische contractie, mentale stress, bloedtesten).
De vagale respons op diepe inademing was significant kleiner bij de diabetici met tachycardie dan bij de diabetici zonder tachycardie (24,5% versus 35,6%, p<0,007).
Bij diabetici steeg het risico op tachycardie met de serumcreatinine- en urinezuurspiegels (OR 1,35 en 1,03 respectievelijk; p=0,013 en p=0,02). De prevalentie van matig nierfalen was groter bij diabetici met tachycardie dan bij diabetici zonder tachycardie (45,5% versus 21,6%; p=0,034).
Extra predictieve factoren
Het vaker voorkomen van tachycardie bij type 2-diabetici in rugligging is niet alleen significant gelinkt aan een stoornis van het parasympatische zenuwstelsel. Ook andere onafhankelijke predictieve factoren kunnen met de vinger worden gewezen, namelijk hogere creatinine- en urinezuurspiegels, en matig nierfalen.