Prostaatkanker, androgeendeprivatie als eerstelijnstherapie op de helling?
De anti-androgenen van de nieuwe generatie hebben zeer gunstige effecten zowel voor als na behandeling met docetaxel, maar moet je nu werkelijk eerst een chemische castratie uitvoeren voor je die antiandrogenen mag voorschrijven?
Het is waarschijnlijk nog te vroeg om daar al een stevig en definitief antwoord op te geven. Toch moeten we vaststellen dat er almaar meer argumenten zijn om die nieuwe antiandrogenen te gebruiken ook zonder chemische castratie.
Zo werd er bijvoorbeeld een studie uitgevoerd met enzalutamide in monotherapie bij 67 patiënten met een prostaatkanker ongeacht het stadium die nog geen hormoontherapie hadden gekregen.
Ter herinnering, volgens de eerste resultaten van die studie die dit jaar werden gepubliceerd, was het PSA-gehalte bij 92,5% van de patiënten ≥ 80% gedaald na zes maanden (B Tombal et al. Lancet Oncol 2014; 15(6): 592-600).
In Madrid heeft onze landgenoot Bertrand Tombal van de UCL de resultaten gepresenteerd na twee jaar follow-up. Die bevestigen de werkzaamheid van enzalutamide bij patiënten die nog geen hormoontherapie hebben gekregen.
Het PSA-gehalte daalde ≥ 80% bij alle patiënten die na één (n = 54) en twee jaar (n = 45) nog in de studie zaten. Het percentage objectieve respons bij de patiënten die bij inclusie in de studie metastasen vertoonden (n = 26), was bijzonder overtuigend: 65% respons waarvan 13 gevallen van complete respons (50%) en vier gevallen van partiële respons (15%).
Enzalutamide bleek zeer veilig te zijn op lange termijn. De belangrijkste bijwerkingen waren gynaecomastie, vermoeidheid, pijn aan de tepels en warmteopwellingen. Er hebben zich maar zes graad 3-bijwerkingen voorgedaan en geen enkele graad 4-bijwerking. Drie patiënten hebben de behandeling stopgezet wegens bijwerkingen. Er zijn drie patiënten gestorven. Geen enkele patiënt is gestorven als gevolg van toxiciteit van enzalutamide.
De gedocumenteerde hormonale veranderingen en het veiligheidsprofiel waren compatibel met een sterke remming van de androgeenreceptoren. De vraag is dan ook of nog altijd moet worden geopteerd voor chemische castratie als eerstelijnstherapie.
Om van dichtbij te volgen.