Lange werkweek en incidentie van type 2-diabetes
Te lang werken is niet bevorderlijk voor de gezondheid, maar blijkbaar niet bij iedereen in dezelfde mate. In deze studie werd de rol van de socio-economische status als risicofactor voor type 2-diabetes onderzocht in functie van het aantal werkuren per week.
Voor deze meta-analyse werden 222.120 vrouwen en mannen uit de Verenigde Staten, Europa, Japan en Australië gepoold in een random effects model. Er was immers een grote heterogeniteit tussen de studies.
Verschil in socio-economische status
De incidentie van type 2-diabetes bedroeg 29 per 10.000 persoonsjaren met risico. De minimale correctie voor mensen met een lange werkweek (55 uur per week of meer) versus mensen met een standaard werkweek (35 tot 40 uur per week) was een incidentieverhoging van 3 gevallen per 10.000 persoonsjaren.
Daarna werd de analyse gestratificeerd volgens de economische status: het verband tussen een lange werkweek en diabetes was duidelijk voor de lage socio-economische klasse (risk ratio 1,29; 95% betrouwbaarheidsinterval 1,06 - 1,57; verschil in incidentie 13 per 10.000 persoonsjaren, I2=0%; p=0,4662). In de hoge sociaal-economische klasse was er geen verschil (1,00; 95% BI 0,80 - 1,25; verschil in incidentie 0 per 10.000 persoonsjaren; I2=15%; p=0,2464).
De associatie met de lage socio-economische groep bleef overeind na correcties voor leeftijd, geslacht, obesitas, en lichaamsbeweging, en na uitsluiting van mensen in ploegenarbeid.
Kortom
Zoals ook het schadelijke effect van een langere werkweek op cardiovasculaire ziekten alleen in de socio-economisch lage klasse werd aangetoond, leggen de auteurs in deze studie een link tussen een werkweek van 55 uur of meer en type 2-diabetes alleen in de socio-economisch lage klasse. Zij wijzen op twee beperkingen van hun studie: de heterogeniteit van de gegevens, en het feit dat het aantal werkuren slechts eenmaal werd gemeten en dus misschien niet representatief is voor de lange termijn.