Moeten diabetici ook trager eten?
Mensen met normaal gewicht die trager eten, zijn sneller verzadigd. Traag eten heeft een invloed op de intestinale hormonen: daling van het orexigene ghreline en stijging van de anorexigene peptiden (PYY en GLP-1) onmiddellijk postprandiaal. Traag eten bevordert ook gewichtsverlies. Maar geldt dat ook voor type 2-diabetici (T2D)?
Om dat te onderzoeken werden 20 diabetici (onder behandeling met metformine en met een HbA1C<7%) met overgewicht en obesitas (gemiddeld BMI 30,6 kg/m2) gerekruteerd. Zij kregen een testmaal bestaande uit 300 ml consumptie-ijs, een keer toegediend over 5 min (2x150 ml), en tweede keer over 30 min (7x43 ml).
Minder honger, meer verzadigd
De resultaten tonen geen statistisch significant verschil in de spiegels van glucose, insuline, triglyceriden, ghreline, PYY en GLP-1 vóór de maaltijd en om de 30 min erna tot 180 min. Er was daarentegen wel een significant verschil in het honger- en in het verzadigingsgevoel, gemeten met een visueel analoge schaal (VAS). Het verzadigingsgevoel was significant groter na de maaltijdduur van 30 min, en dit vanaf 90 min erna tot het einde van de studie. Het hongergevoel was op 90, 150 en 180 min na het eten van het ijs significant kleiner na de maaltijdduur van 30 min.
Voordelen van traag eten
Gaan de patiënten door traag te eten ook minder eten, met andere woorden minder energie innemen? Magere vrouwen die trager eten, hebben eenmaal verzadigd minder calorieën ingenomen. Maar dat geldt niet voor obesen en mensen met overgewicht, die echter wel een kleiner hongergevoel hebben, als ze trager hebben gegeten.
De hypothese is dan ook dat de normale fysiologische respons van intestinale hormonen en eetlustcontrole verstoord worden door gewichtstoename, en misschien nog meer door T2D.
Toch bevelen de auteurs diabetici met overgewicht-obesitas aan om trager te eten en zo minder calorieën in te nemen. Dat zou zich dan kunnen vertalen in gewichtsverlies en een betere glykemiecontrole. Misschien spelen ander hormonale en neuronale mechanismen een rol dan diegenen die in deze studie werden gemeten.