Vasomotorische symptomen: toch beter met oestradiol?
De gouden standaard voor de behandeling van warmteopwellingen en nachtelijk zweten, twee symptomen die peri- en postmenopauze kenmerken, is toediening van oestrogenen. Een aantal vrouwen zal deze behandeling weigeren. Is er een volwaardig niet-hormonaal alternatief?
De norepinefrine- en serotonine-heropnameremmer venlafaxine wordt als niet-hormonale behandeling van vasomotorische klachten rond de menopauze voorgesteld. De klinische indruk is dat deze iets minder effectief is. Een vergelijkende klinische studie was echter tot op heden niet beschikbaar.
Dubbelblinde studie
Om de doeltreffendheid en de tolerantie van een lage dosis oraal 17-bèta-oestradiol versus een lage dosis venlafaxine vertraagde vrijstelling voor de verlichting van vasomotorische klachten te onderzoeken, werden 339 peri- en postmenopauzale vrouwen gerekruteerd. Zij hadden minstens twee storende vasomotorische symptomen per dag, gemiddeld was dat zelfs 8,1. De studie was gerandomiseerd en dubbelblind.
97 vrouwen kregen een lage dosis oraal 17-bèta-oestradiol (0,5 mg/dag), 96 een lage dosis venlafaxine vertraagde vrijstelling (75 mg/dag) en 146 placebo. Na acht weken werd de gemiddelde dagelijkse frequentie van vasomotorische symptomen vergeleken.
Lichtjes superieur
Onder oestradiol verminderde de frequentie van vasomotorische symptomen met 52,9% versus 47,6% met venlafaxine, beide versus baseline, of tot respectievelijk 3,9 en 4,4 vasomotorische symptomen per dag. Versus placebo, was de frequentievermindering met oestradiol 2,3-maal groter (p<0,001) en met venlafaxine slechts 1,8-maal (p=0,005); versus venlafaxine, was de frequentievermindering met oestradiol nog 0,6-maal groter (p=0,09). De behandeling die de grootste tevredenheid gaf, was oestradiol (70,3% versus 51,1% met venlafaxine). Beide behandelingen werden goed getolereerd.
Beide behandelingen zijn dus inderdaad effectief, een lage dosis oestradiol iets meer, maar of dit klinisch relevant is blijft volgens de auteurs onzeker.