Virtuele werkelijkheid en chirurgie
3D-printing maakt ook opgang in de geneeskunde. Er gaat nagenoeg geen dag meer voorbij of we lezen in de media dat er weer een nieuw model op maat werd gemaakt ter vervanging van de trachea bij een zuigeling, om het gezicht te herstellen, om iemand na een amputatie weer te laten stappen ...
Die anekdotische technische hoogstandjes hebben maar een geringe impact op de volksgezondheid, maar er zijn andere, veel bredere toepassingen in het verschiet. Getuige waarvan een studie uitgevoerd aan de Universiteit van Kobe, Japan, die op het jaarlijkse congres van de European Association of Urology, Stockholm 11-15 april, werd gepresenteerd.
Uitgaande van een visuele 3D-reconstructie van de beelden van een CT-scan werd een precieze, driedimensionale afdruk gemaakt van nieren met een "moeilijke" tumor. Daarop kunnen chirurgen dan oefenen (virtuele laparoscopische chirurgie) voor ze de patiënt gaan opereren. Het sowieso al opmerkelijke initiatief is bijzonder nuttig omdat de tien beschikbare basismodellen op maat kunnen worden gemaakt volgens de anatomische gegevens en de gegevens van de tumor van de patiënt. Dat geeft dan een 3D-beeld van de tumor dat identiek is aan de tumor die de chirurg tijdens de operatie zal terugvinden en dat in de eigen anatomische context van de patiënt.
De modellen worden in twee verschillende materialen gemaakt zodat de chirurg goed de randen van de tumor kan zien, en aangezien het hele model transparant is, kent de chirurg de juiste positie van de bloedvaten. Kortom, de chirurg begeeft zich op bekend terrein als hij de patiënt gaat opereren. Dat stelt hem in staat om de operatiezone te verkleinen en de duur van de operatie en dus de periode van renale ischemie maximaal te verkorten.
Sommigen vragen zich al af of dergelijke modellen niet zouden kunnen dienen om een techniek aan te leren. De leercurve hoeft dan niet meer eventueel ten koste van de patiënten te gaan.