Een "gespierde" aanpak van ejaculatio praecox
Lichaamsbeweging is goed voor de gezondheid. Volgens sommige artsen is lichaamsbeweging even belangrijk als geneesmiddelen. Op het jaarlijkse congres van de European Association of Urology, Stockholm 11-15 april 2014, werd een uiteenzetting gegeven over het nut van bekkenbodemspieroefeningen.
Een Italiaanse groep heeft 40 patiënten met ejaculatio praecox (door de International Society for sexual medicine gedefinieerd als een interval van minder dan één minuut tussen penetratie in de vagina en ejaculatie) een programma voorgesteld met oefeningen om de bekkenbodemspieren te versterken.
De patiënten vertoonden een ejaculatio praecox van bij het begin van hun seksuele leven en hadden al allerhande behandelingen geprobeerd (lokale anesthetica, SSRI's, PDE5-remmers, gedragstherapie), zonder succes. Bij het begin van de studie bedroeg de gemiddelde tijd tot ejaculatie 31,7 seconden (spreiding 16,6 - 57,4 seconden). De training duurde 12 weken en de technieken die daarbij werden gebruikt, waren vergelijkbaar met de technieken die worden gebruikt bij urine- of fecesincontinentie (vooral kegeloefeningen en biofeedback).
2 patiënten hebben het programma snel stopgezet nadat hun toestand verbeterd was. Van de patiënten die de training van 12 weken hadden afgewerkt, waren er 33 significant verbeterd en bij 5 was de situatie onveranderd gebleven. Bij de patiënten die waren verbeterd, bedroeg de tijd tot ejaculatie na 12 weken training gemiddeld 146,2 seconden (spreiding 129,6-184,5 seconden), dus een verviervoudiging ten opzichte van het begin.
Er werden geen bijwerkingen waargenomen en de werkzaamheid bleef op termijn gehandhaafd: het gunstige effect dat na 12 weken werd verkregen, bleef overeind 6 maanden na het einde van de training. En als kers op de taart, het feit dat de patiënten zelf het probleem kunnen oplossen, heeft ongetwijfeld een positief psychologisch effect. Nu moet de methode nog worden gestandaardiseerd.