Specifieke predictoren van nefropathie bij T2D
Microalbuminurie wordt beschouwd als het eerste klinische teken van nierinsufficiëntie en gaat gepaard met slechte renale en cardiale prognose bij type 2-diabetici (T2D). Deze studie zocht naar metabolieten in plasma en urine die micro- of macroalbuminurie zouden kunnen voorspellen.
Een vroege opsporing van het risico op micro- of macroalbuminurie bij T2D zou immers preventie en vroege behandeling mogelijk maken. Voor deze casus-controlestudie werden 90 T2D en 150 patiënten met hypertensie geselecteerd uit de Nederlandse PREVEND-studie en het Deense Steno Diabetes Center.
PREVEND, wat staat voor prevention of renal and vascular eindstage disease, is een prospectieve, observationele cohortstudie, opgestart in 1997-98. De bedoeling is op lange termijn het verband tussen albuminurie en de ontwikkeling van hart-, nier- en perifere vaatziekten te onderzoeken.
Plasma- en urinemerkers van albuminurie
De casussen van T2D in huidig onderzoek evolueerden van normo- naar microalbuminurie of van micro- naar macroalbuminurie, terwijl de controles - gematcht voor leeftijd, geslacht en baseline albuminurie - gedurende de hele follow-up in normo- of microalbuminurie bleven. De mediane follow-up bedroeg 2,9 jaar.
Bij T2D met normoalbuminurie waren de metabolieten in plasma en urine niet verschillend van bij de controles. In geval van T2D met microalbuminurie echter was het plasmahistidine verlaagd (x0,87; p=0,02) en het plasmabutenoylcarnitine verhoogd (x1,17; p=0,007) versus controles. In de urine waren hexose, glutamine en tyrosine verlaagd versus controles, met respectievelijk x0,20 (p<0,001), 0,32 (p<0,001) en 0,51 (p=0,006). Door deze metabolieten in een model van baseline albuminurie en eGFR onder te brengen, nam de sensitiviteit van de voorspelling van risico op transitie naar macroalbuminurie toe.
Bij patiënten met hypertensie en controlepersonen zonder T2D waren de metabolieten vergelijkbaar. Het gaat hier dus wel degelijk om T2D-specifieke plasma- en urinemetabolieten.