Evaluatie van het aerobe vermogen bij type 2-diabetespatiënten: klassieke inspanningsproef of 6 minutenstaptest? (SFD 2014)
Een 6 minutenstaptest is een eenvoudige, zeer goedkope test die vaak wordt toegepast om de lichamelijke conditie van sedentaire mensen te meten. Het nut van die test bij type 2-diabetespatiënten is echter nog nooit goed onderzocht.
Een groep uit Montpellier heeft 25 type 2-diabetespatiënten gerandomiseerd naar een trainingprogramma bestaande uit 8 educatieve sessies in het ziekenhuis en daarna twee sessies per week thuis (interventiegroep, n=12) of de gebruikelijke behandeling (controlegroep, n=13).
In het totaal duurde het trainingprogramma 1 jaar, met sessies van 30-45 minuten, waarbij de patiënten de raad kregen om de intensiteit van de oefeningen te verhogen tot ze wat kortademig werden (eerste ventilatoire drempel).
Op het congres van de SFD werd verslag uitgebracht van de resultaten na 1 jaar. Het maximale zuurstofverbruik (VO2max) tijdens de inspanningsproef bleef op peil in de interventiegroep en was gedaald in de controlegroep.
De afstand die tijdens de 6 minutenstaptest werd afgelegd, correleerde met de VO2max zowel voor als na de trainingperiode, maar de veranderingen van de afstand die tijdens de test werd afgelegd, correleerden niet met de veranderingen van de VO2max. Veranderingen van de afstand die tijdens een 6 minutenstaptest kan worden afgelegd, voorspellen dus de veranderingen van de VO2max niet.
Er werd dus geen correlatie aangetoond tussen de afstand die tijdens een 6 minutenstaptest kon worden afgelegd, en het niveau van de eerste ventilatoire drempel, maar er werd wel een (lichte) correlatie waargenomen tussen de veranderingen van die twee variabelen.
De onderzoekers concludeerden dat de 6 minutenstaptest een idee geeft over het aerobe vermogen, maar dat veranderingen van het resultaat van die test het aerobe vermogen niet goed weerspiegelen. Om dat laatste correct te evalueren, moet je een klassieke inspanningsproef uitvoeren.