Dubbel agonisme van de incretines, iets voor de toekomst?
Een Duitse groep rapporteert de eerste resultaten die werden behaald met een nieuw geneesmiddel dat bijzonder veelbelovend lijkt bij de behandeling van diabetes. Het betreft een peptide die zich gedraagt als een agonist van de receptoren voor de incretines GLP-1 én GIP. Die dubbele agonist blijkt een insulinotroop effect te hebben en blijkt een sterker effect te hebben op de hyperglykemie dan selectieve GLP-1-agonisten.
De peptide in kwestie (RG7697) is afgeleid van een mengsel van sequenties van de incretines GLP-1 (glucagon like peptide) en GIP (glucosedependente insulinotrope peptide). De werkingsduur van die peptide wordt geoptimaliseerd door pegylering. Zijn farmacologie is te vergelijken met die van de natuurlijke incretines. In verschillende modellen van obesitas en diabetes bij knaagdieren werden gunstige resultaten behaald wat de glykemiecontrole en het insulinotrope effect betreft. Die nieuwe peptide corrigeert dus twee fundamentele mechanismen van de glucose-intolerantie, namelijk de door adipocyten veroorzaakte insulineresistentie en de gebrekkige insulinesecretie door de pancreas. Het nieuwe geneesmiddel blijkt efficiënter te zijn dan de selectieve GLP-1-agonisten, die momenteel veel worden gebruikt. Interessant is ook dat die dubbele agonist de vetmassa bij de proefdieren verminderde, wat niet het geval was met de selectieve GLP-1-agonist.
Als de gegevens over de werkzaamheid worden bevestigd, zou die peptide volgens de auteurs van de studie resulteren in een meer fysiologische aanpak van ziekten die te wijten zijn aan glucose-intolerantie.
Zeker te volgen dus. Bij een kleine groep van 53 zwaarlijvige type 2-diabetespatiënten werden overigens al positieve resultaten behaald.