Orde schorst arts wegens misbruik van vertrouwen
De provinciale raad West-Vlaanderen van de Orde der artsen heeft een arts voor drie maanden geschorst. De arts gebruikte onterecht titels, vroeg geld aan patiënten zonder medische tegenprestatie, en verkocht ingevoerde geneesmiddelen.
Herman Nys, em. prof. medisch recht KU Leuven
Tegen de arts waren acht klachten ingediend, waarvan er vier werden weerhouden door de provinciale raad West-Vlaanderen van de Orde der artsen. Die legde de arts een tuchtsanctie van drie maanden schorsing op, onder meer wegens het bepalen van het ereloon op basis van het onterecht voeren van de titel van hoogleraar.
Transparantie van ereloonbepaling en gebruik van titels
In de eerste weerhouden klacht werd de arts verweten erelonen gevraagd te hebben naargelang de begoedheid (sic) van de patiënt voor zijn eigen financiële belangen, gebruikmakend van titels of verdiensten als hoogleraar die hij niet of slechts voor bepaalde tijd kon uitoefenen.
De arts maakte gebruik van de titel van hoogleraar. Hij was actief als professor aan M en in G. De voorzitter van de provinciale raad wees erop dat de titel van ‘professor’ niet gelijkgesteld kan worden met de titel van ‘hoogleraar’.
Elke hoogleraar is een professor, maar niet elke professor is een hoogleraar. Bovendien bleek uit de stukken dat de arts in M de titel van ‘adjunct-professor’ werd toegekend, hetgeen niet kan worden gelijkgesteld met de titel van hoogleraar.
De raad stelde ook vast dat de arts zich bediende van de titel ‘internist-endocrinoloog’ en oordeelde dat dit gebruik van de titel niet correct was. Zo werd de indruk gewekt dat hij erkend endocrinoloog was, terwijl dat niet het geval was. Een correcte omschrijving zou zijn: ‘internist met bijzondere interesse voor endocrinologie’.
Geld vragen zonder medische prestatie
De tweede weerhouden klacht hield in dat de arts tijdens de uitoefening van zijn beroep gelden van zijn patiënten had gevraagd of verkregen, die niet bedoeld waren voor een medische prestatie maar voor zijn eigen financiële noden, zonder terugbetaling of zelfs mogelijkheid tot terugbetaling.
Verkoop van ingevoerde medicatie
De derde weerhouden klacht luidde dat de arts in strijd met de regels omtrent de artsenijbereidkunde medicatie, meer bepaald Meldonium, uit het buitenland ingevoerd, verhandeld en verkocht had.
Schending van de collegialiteit
De vierde weerhouden klacht betrof de schending van de collegialiteit door het vragen om of verkrijgen van leningen van collega-artsen voor persoonlijke financiële behoeften.
Drie maanden schorsing
Voor deze bewezen tekortkomingen legde de provinciale raad de tuchtsanctie van drie maanden schorsing van het recht de geneeskunde uit te oefenen op. Bij het bepalen van de sanctie hield de raad rekening met de aard en de ernst van de begane inbreuken, alsmede met de concrete omstandigheden en de context waarbinnen deze inbreuken zich hebben gesitueerd.
De raad was in het bijzonder van oordeel dat het extreem ernstig was dat de arts misbruik maakte van het vertrouwen dat collega’s en patiënten in hem stelden en onder voorwendsels gelden heeft gevraagd en/of verkregen. Hij maakte hiervoor gebruik van titels en verdiensten die hij niet kon inroepen. Hij heeft de praktijken nopens ingevoerde en verdeelde geneesmiddelen, waarvan hij wist dat deze niet correct waren, verdergezet.
Anderzijds wees de raad op de lange praktijk van de arts waar hij nooit voor tucht werd vervolgd, behoudens in het huidig dossier. Om de arts het ontoelaatbare van zijn handelen te doen inzien en hem aan te zetten in de toekomst een andere houding aan te nemen, was de raad van oordeel dat de opgelegde tuchtsanctie zich opdrong.
De beslissing werd gepubliceerd in Oratio, 2026, nr.3, 18-24.