"Muziek is altijd de rode draad door mijn leven geweest"
PORTRET Voor de vaste lezer is preventieadviseur-arbeidsarts dr. Wim Van Hooste geen onbekende naam. Minder bekend is zijn jarenlange fascinatie voor IJsland en vooral de alternatieve muziekscene van het eiland. Wat begon als een toevallige kennismaking via de radio, groeide uit tot een blijvende passie die hem niet alleen naar IJsland bracht als arts, maar ook actief deed meedraaien in de lokale muziekwereld.
De liefde voor het eiland begon jaren geleden, toen Van Hooste op jonge leeftijd luisterde naar de VPRO op de Nederlandse radio. “Daar hoorde ik toen ik zestien jaar oud was voor het eerst de IJslandse band The Sugarcubes met Björk. Toen de VPRO niet veel later in Reykjavik een reportage over de muziekscene filmde, was ik gelijk verkocht”, zegt de arts.
De mysterieuze uitstraling van het eiland prikkelde zijn nieuwsgierigheid. “Ik begon boeken over IJsland te lezen en schreef zelfs een brief naar de ambassade. Ik kreeg een dik gevulde envelop terug met brochures en informatie. Zo is die fascinatie eigenlijk ontstaan en gegroeid.”
Jaren later in 1998 trok Van Hooste, met zijn diploma geneeskunde op zak, naar IJsland om er als arts te werken in de noordelijke stad Akureyri. Daar maakte hij kennis met de typisch IJslandse leef- en werkomgeving. “Ik moest er leren omgaan met dikke pakken sneeuw en ijskoude, barre omstandigheden. In Akureyri had je in de winter soms amper één uur zonlicht, omdat de zon achter de fjord bleef hangen. Ook de afstanden waren helemaal anders. Wat voor ons in België een rit van een halfuur is, kan in IJsland gemakkelijk twee uur duren. Dat zag je ook terug in het werk als arts: veel botbreuken door valpartijen en toeristen die het ruwe en genadeloze landschap onderschatten.”
Daarnaast viel hem vooral de bijzondere samenstelling van het ziekenhuispersoneel op. “Specialisten zijn in IJsland zo goed als allemaal in het buitenland opgeleid. Cardiologen, anesthesisten of neurologen studeren bijvoorbeeld in Engeland, anderen in Zweden of de Verenigde Staten. Alleen de huisartsenopleiding bestaat volledig in IJsland. Hierdoor krijg je een echte smeltkroes van medische invloeden. Wat mij ook opviel was dat het zorgsysteem sterk leunde op het Engelse: alles werd strikt geregistreerd en gedicteerd. Op de spoedgevallendienst moest je bijvoorbeeld heel precies aangeven welke medicatie werd gegeven en ook waarom, zodat alles statistisch verwerkt kon worden, waardoor er veel cijfermateriaal en statistieken beschikbaar zijn. In België ontbreekt dat soms nog. Daar kunnen we volgens mij nog best een voorbeeld aan nemen.”
Muziek als rode draad
Maar wat Van Hooste bovenal aantrekt aan IJsland is de muziek. “Muziek is altijd de rode draad door mijn leven geweest. Tijdens mijn werk op IJsland ging ik regelmatig naar optredens van lokale bands. Na afloop bleef ik dan nog even rondhangen en raakte met de artiesten in gesprek. Soms kreeg ik dan een demo mee met de vraag deze onder de aandacht te brengen op de blog die ik ondertussen was gestart. Zodoende groeide de blog langzaam uit tot een referentiepunt voor liefhebbers van IJslandse muziek. Ik schreef albumrecensies, fotografeerde bij optredens en interviewde artiesten. En dat liep goed; op een bepaald moment had ik ongeveer 250 bezoekers per dag. Na Wikipedia was mijn blog het tweede zoekresultaat op Google voor IJslandse muziek.”
'Na Wikipedia was mijn blog het tweede zoekresultaat op Google voor IJslandse muziek'
“Wat voor mij de muziekscene van IJsland zo speciaal maakt, is dat artiesten vaak in verschillende bands tegelijk spelen. Metal, klassiek, elektronisch, punk en new wave lopen er heel organisch door elkaar. Genres beïnvloeden elkaar constant. De IJslanders doen gewoon waar ze zelf zin in hebben”, zegt Van Hooste met een knipoog.
Dr. ROK
Een absoluut hoogtepunt was het festival “Rock in Reykjavik 2.0”, dat Van Hooste in 2012 organiseerde ter gelegenheid van zijn verjaardag, en waar ruim 200 mensen aanwezig waren. “Na dat festival begonnen mensen mij ‘Dr. ROK' te noemen”, lacht hij. “In het IJslands betekent ‘rok’ stormwind, terwijl ‘rock’ natuurlijk verwijst naar rockmuziek. Dat was een leuke woordspeling.”
Ook na zijn terugkeer in België bleef Van Hooste actief binnen de IJslandse muziekscene. “Ik geef nog altijd kleine oplages uit van cassettes, waarbij ik eigenhandig de hoezen ontwerp. Voor één project maakte ik bijvoorbeeld 25 verschillende hoezen volledig met de hand. Daardoor is elk exemplaar uniek.”
Nog altijd blijft het land hem fascineren. “IJsland blijft voor mij het mooiste land ter wereld. Vulkanen, fjorden, het noorderlicht… alles voelt daar uniek. Vooral het noorderlicht maakt telkens opnieuw indruk. Tijdens mijn werkzaamheden in Akureyri maakten we er als collega’s een gewoonte van om elke gelegenheid aan te grijpen om het noorderlicht te gaan zien.”
