Akkoord

Filip Ceulemans

Dat artsen en ziekenfondsen half december in de medicomut een akkoord konden afkloppen, kwam al bij al enigszins als een verrassing. De budgettaire omstandigheden maakten het niet makkelijk en in de maanden en weken voorafgaand aan het akkoord liep de spanning tussen artsen en ziekenfondsen vaak hoog op.

Toch konden beide partijen een nagenoeg unaniem goedgekeurd akkoord bereiken. Enkel het socialistische ziekenfonds kon zich niet in het akkoord vinden. Dat er een akkoord werd bereikt, is een goede zaak. Het geeft aan dat overleg nog steeds mogelijk is, ook in moeilijke omstandigheden. In het exclusieve interview dat hij Artsenkrant gaf, stelt ook RIZIV-topman Pedro Facon tevreden vast dat het overleg nog steeds werkt.

Zijn de artsensyndicaten opgetogen over alle punten en komma’s van het akkoord. Uiteraard niet, maar dat geldt evenzeer voor de ziekenfondsen. Toch is het nu belangrijk dat de syndicaten het akkoord verdedigen bij hun achterban en hen aansporen om de conventie te aanvaarden.

Vergelijk het met het afsluiten van een regeerakkoord. Alle coalitiepartijen moeten water bij de wijn doen om tot een akkoord te komen. Dat leidt in ons land tot coalitiegesprekken die veel langer duren dan de onderhandelingen voor een nieuwe conventie. Halen alle partijen daarbij hun slag thuis? Zeker niet. Maar eens het regeerakkoord afgeklopt, moeten ze het wel in zijn geheel verdedigen bij de achterban.

Voor die taak staan nu ook de artsensyndicaten: ondanks de bedenkingen bij bepaalde punten toch het akkoord volmondig verdedigen. Het komt de geloofwaardigheid van de syndicaten alleen maar ten goede wanneer ze massaal door de eigen achterban worden gevolgd.