Vaak aanslepende vermoeidheid na Covid-19
Volgens een preliminaire Ierse studie klaagt meer dan de helft van de patiënten die zijn genezen van een Covid-19, van een aanslepende vermoeidheid, ongeacht hoe ernstig de infectie is geweest.
Zelfs na genezing laat Covid-19 sporen na, die wetenschappers nog moeten analyseren. Vermoeidheid is een frequent symptoom bij patiënten met een SARS-CoV-2-infectie, maar blijkbaar kunnen patiënten zich ook na genezing moe blijven voelen.
Om de prevalentie van vermoeidheid te ramen na genezing van de acute fase van een Covid-19, hebben de vorsers de Chalder Fatigue Score (CFQ-11) gebruikt. Ze hebben informatie ingewonnen over de ernst van de initiële infectie en vooraf bestaande aandoeningen zoals een depressie en ze hebben verschillende markers van activering van het immuunsysteem en pro-inflammatoire cytokines in het bloed bepaald.
71 van de 128 proefpersonen (gemiddelde leeftijd: 49,5 jaar) waren in het ziekenhuis opgenomen en 57 hadden een goedaardig ziektebeeld vertoond. Meer dan de helft, 52% (67/128), klaagde bij evaluatie gemiddeld tien weken na de eerste ziektesymptomen van een aanhoudende vermoeidheid, ongeacht de ernst van de initiële infectie (al dan niet ziekenhuisopname, zuurstoftherapie of opname op de bewakingsafdeling).
Er werd geen correlatie vastgesteld tussen de gebruikelijke laboratoriummarkers van ontsteking, celturn-over en pro-inflammatoire stoffen en de vermoeidheid na Covid-19. Iets meer dan de helft van de patiënten (54%) waren vrouwen. Vrouwen waren echter wel goed voor 67% van de patiënten met een aanslepende vermoeidheid. Vermoeidheid werd ook vaker gezien bij patiënten met een voorgeschiedenis van angst of depressie.
Volgens de auteurs is meer onderzoek nodig om de langetermijngevolgen van Covid-19 bij de patiënten te evalueren. "Volgens onze resultaten is postvirale vermoeidheid bij patiënten die genezen van een acute Covid-19, een groot probleem." Ze raden een "vroege interventie" en niet-farmacologische maatregelen aan om de vermoeidheid te bestrijden afhankelijk van de specifieke noden van elke patiënt afzonderlijk.(referentie: medRxiv, 30 juli 2020, doi: 10.1101/2020.07.29.20164293)